ผมว่า
โลกในอินเตอร์เนต มันกลายๆ จะเป็นโลกสมมติ
สมมติว่า เป็นคนดี สมมติว่า เป็นคนเลว
แตกต่างกันไป
บางที โลกสมมตินี้ มันก็ดูสเหมือนจริง - จนเราคิดไปเองว่ามันคือเรื่องจริง
ของจริง
จนใส่ความรู้สึก ดีใจ เสียใจ มากมายลงไป - กับผู้คนในโลกสมมติ
หลายครั้งเหมือนจะมีเพื่อน - และ หลายครั้งเพื่อนเหล่านั้น ก็หายไป
เพียงแค่กดปุ่ม shut down
เปิดมาอีกที - ไม่แน่ใจ ว่าเราจะยังรู้จักกันอยู่รึเปล่า
แต่ต้องยอมรับ
ว่าไอ้ความ ดีใจ เสียใจ ในโลกสมมติใบนี้
บางทีมันเหมือนจริง จน เลยล้ำเข้ามาสู่ในชีวิตจริง - โลกอีกใบ
บางที
เราเผลอใช้ชีวิต ในนั้น มากกว่า ใช้ชีวิตจริงด้วยซ้ำ
และออกจะน่าเสียดายที่บางที
เราละเลยกับผู้คนจริงๆ ที่เราจับต้องได้ - ละเลย และ ไม่ใส่ใจ
จนเมื่อรู้ตัวอีกที
เราอาจไม่มีใครเหลืออีกเลย
ในโลกของชีวิตจริงก็เป็นได้
สอง สาม ปีที่ผมเพิ่งเริ่มมาจับ คอมพิวเตอร์อย่างเป็นจริงเป็นจัง
หลังจาก เมื่อก่อน เป็นคนแอนตี้ คอมพิวเตอร์ - ไม่เคยคิดจะจับ
จนปล่อยคอมเครื่องแรกที่แม่ซื้อให้
พังไปโดยแทบไม่ได้ใช้งาน
พอเริ่มโต - เริ่มแก่ - เริ่มเหงา
ผมก็พบว่าโลกสมมติใบนี้
ทำให้ผมหายเหงา เพราะ ทุกอย่า่งมันดูช่างง่ายดาย
อยากมีเพื่อน - เดี๋ยวก็มี
อยากหาเพลง - แปปก็ได้
และนานๆไปก็เรียนรู้ว่า - อะไรที่ได้มาง่ายๆ
ก็มักไปง่ายๆ - เช่นกัน
เพลงที่ผมเพียรโหลด - หายไปพร้อมไวรัสตัวเบ้ง
เพื่อนที่ผมเพียรรู้จัก - ก็หายไป พร้อม กับการ shut down ในอีกไม่กี่เดือนถัดมา
รึผมควรกลับไปอยู่ในโลกที่เป็นของจริง
อย่างน้อยก็ กลับไปใช้เวลาในชีวิตจริงให้มากกว่านี้
เหมือนการวาดรูป - ผมเคยถนัดวาดมือ และไม่เคยแพ้ใครในเรื่องนี้
มันเป็นหนึ่งในพรสวรรค์ - ที่ทำให้ผมแตกต่าง
แล้วพอผมเริ่มรู้ ว่าเดี๋ยวนี้ ไอ้การวาดมือที่ผมถนัดนักหนา - และมีไม่กี่คนที่ทำได้ดีนั้น
มันช่างทำได้ง่ายดาย เพียงปลาย เมาส์ลาก
แม้แต่เด็ก ม ปลายก็ทำได้
แล้วพรสวรรค์ของผม มันก็เป็นแค่สิ่งดาดๆ ในโลกสมมติใบนั้น
ก็คง เหมือนๆ ทุกสิ่งนั่นแหละ
ช่างง่ายดาย - ทั้งมา และ ไป
แต่ในเมื่อโลกเรายังหมุนไป - การจะยึดตึดกับสิ่งเก่าๆ แต่เพียงอย่างเดียว
ก็คงจะอยู่ลำบาก
คงต้องหมุนไปข้างหน้า - ทั้งในโลกจริง - และโลกสมมติ
อย่างไม่เสียความเป็นตัวเราจริงๆ
แม้อะไรจะ ง่ายดาย - มาและ -ไป
ถ้าเราไม่ง่ายตาม - หนักแน่นพอ
ทุกอย่างก็แค่ ผ่านมา - และ ผ่านไป
เท่านั้นเอง
*********************************************************************
โลกในอินเตอร์เนต มันกลายๆ จะเป็นโลกสมมติ
สมมติว่า เป็นคนดี สมมติว่า เป็นคนเลว
แตกต่างกันไป
บางที โลกสมมตินี้ มันก็ดูสเหมือนจริง - จนเราคิดไปเองว่ามันคือเรื่องจริง
ของจริง
จนใส่ความรู้สึก ดีใจ เสียใจ มากมายลงไป - กับผู้คนในโลกสมมติ
หลายครั้งเหมือนจะมีเพื่อน - และ หลายครั้งเพื่อนเหล่านั้น ก็หายไป
เพียงแค่กดปุ่ม shut down
เปิดมาอีกที - ไม่แน่ใจ ว่าเราจะยังรู้จักกันอยู่รึเปล่า
แต่ต้องยอมรับ
ว่าไอ้ความ ดีใจ เสียใจ ในโลกสมมติใบนี้
บางทีมันเหมือนจริง จน เลยล้ำเข้ามาสู่ในชีวิตจริง - โลกอีกใบ
บางที
เราเผลอใช้ชีวิต ในนั้น มากกว่า ใช้ชีวิตจริงด้วยซ้ำ
และออกจะน่าเสียดายที่บางที
เราละเลยกับผู้คนจริงๆ ที่เราจับต้องได้ - ละเลย และ ไม่ใส่ใจ
จนเมื่อรู้ตัวอีกที
เราอาจไม่มีใครเหลืออีกเลย
ในโลกของชีวิตจริงก็เป็นได้
สอง สาม ปีที่ผมเพิ่งเริ่มมาจับ คอมพิวเตอร์อย่างเป็นจริงเป็นจัง
หลังจาก เมื่อก่อน เป็นคนแอนตี้ คอมพิวเตอร์ - ไม่เคยคิดจะจับ
จนปล่อยคอมเครื่องแรกที่แม่ซื้อให้
พังไปโดยแทบไม่ได้ใช้งาน
พอเริ่มโต - เริ่มแก่ - เริ่มเหงา
ผมก็พบว่าโลกสมมติใบนี้
ทำให้ผมหายเหงา เพราะ ทุกอย่า่งมันดูช่างง่ายดาย
อยากมีเพื่อน - เดี๋ยวก็มี
อยากหาเพลง - แปปก็ได้
และนานๆไปก็เรียนรู้ว่า - อะไรที่ได้มาง่ายๆ
ก็มักไปง่ายๆ - เช่นกัน
เพลงที่ผมเพียรโหลด - หายไปพร้อมไวรัสตัวเบ้ง
เพื่อนที่ผมเพียรรู้จัก - ก็หายไป พร้อม กับการ shut down ในอีกไม่กี่เดือนถัดมา
รึผมควรกลับไปอยู่ในโลกที่เป็นของจริง
อย่างน้อยก็ กลับไปใช้เวลาในชีวิตจริงให้มากกว่านี้
เหมือนการวาดรูป - ผมเคยถนัดวาดมือ และไม่เคยแพ้ใครในเรื่องนี้
มันเป็นหนึ่งในพรสวรรค์ - ที่ทำให้ผมแตกต่าง
แล้วพอผมเริ่มรู้ ว่าเดี๋ยวนี้ ไอ้การวาดมือที่ผมถนัดนักหนา - และมีไม่กี่คนที่ทำได้ดีนั้น
มันช่างทำได้ง่ายดาย เพียงปลาย เมาส์ลาก
แม้แต่เด็ก ม ปลายก็ทำได้
แล้วพรสวรรค์ของผม มันก็เป็นแค่สิ่งดาดๆ ในโลกสมมติใบนั้น
ก็คง เหมือนๆ ทุกสิ่งนั่นแหละ
ช่างง่ายดาย - ทั้งมา และ ไป
แต่ในเมื่อโลกเรายังหมุนไป - การจะยึดตึดกับสิ่งเก่าๆ แต่เพียงอย่างเดียว
ก็คงจะอยู่ลำบาก
คงต้องหมุนไปข้างหน้า - ทั้งในโลกจริง - และโลกสมมติ
อย่างไม่เสียความเป็นตัวเราจริงๆ
แม้อะไรจะ ง่ายดาย - มาและ -ไป
ถ้าเราไม่ง่ายตาม - หนักแน่นพอ
ทุกอย่างก็แค่ ผ่านมา - และ ผ่านไป
เท่านั้นเอง
*********************************************************************
และเหมือนจะง่ายดาย
แต่ตราบที่เรายังเป็นคน - การไม่มีความรู้สึกต่อสิ่งใด มันก็ยังเป็นเรื่องยากอยู่ดี
ก็ต้องพยายามกันต่อไป
แต่ตราบที่เรายังเป็นคน - การไม่มีความรู้สึกต่อสิ่งใด มันก็ยังเป็นเรื่องยากอยู่ดี
ก็ต้องพยายามกันต่อไป
จนบางทีก็ทำให้เราไม่รู้สึกถึงค่าของมัน
เจี๋ยเองก็เป็น อย่างที่บอกมา
แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือ
การให้เวลากับโลกแห่งความเป็นจริง หรือโลกสมมติ
ที่ดูเหมือนปัจจุบันแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
จะพยายามต่อไป
#1 By Just_Jear : อีเจี๋ยจุกจิต on 2008-06-19 14:24