parmermemo

บ้านเก่าผมที่ตลิ่งชัน มีเพื่อนบ้านเป็นผู้ใหญ่บ้าน

ติดคลอง และ มีรั้วเป็นดอกแก้ว


ส่งกลิ่นหอม อวลไปทั่วทั้งละแวกนั้น


เวลาผมเดิน รึ ขี่จักรยานผ่าน ตอนเด็กๆ ชอบ แวะ หยุดดมกลิ่นดอกแก้วนั้น

แทบจะทุกครั้ง


หลายปีที่มันดำเนินไปเช่นนั้น


แล้ววันนึง ก็มี บ้านมาปลูก ตรงข้ามบ้านผู้ใหญ่บ้าน หลังนั้น - เป็นบ้านสมัยใหม่

แปลกตา และ ใหญ่โต


ผมจำได้ว่า เจ้าของบ้าน เลี้ยงหมาพันธ์ อะไรสักอย่าง ตัวใหญ่ - และ ปากเปราะ

น่าแปลก เพราะหมาตัวใหญ่ มักปากไม่เปราะ - หมาปากเปราะ มักไม่กัด ผมได้ยินมาอย่างนั้น


แต่มันคงไม่จริง เพราะไม่นานนัก กำแพงดอกแก้ว ที่ผมคุ้นเคย

ก็หายไป - พร้อมร่องรอย ของผู้ทำลาย - เจ้าหมาปากเปราะตัวนั้น


ผมจำไม่ได้ ว่า หลังจากทราบเรื่อง เจ้าของบ้าน ได้ จัดการมันอย่างไรบ้าง

แต่รู้แค่ มันเป็นหมาไร้ค่าตัวหนึ่ง ที่ทำลาย สิ่งสวยงามที่ผม รัก และคุ้นเคย


และหลังจากนั้น เมื่อไหร่ที่ผมเดินผ่านกรงของมัน

อดไม่ได้ - ที่จะเตะ รึ เขวี้ยงอะไรใส่สักที - หมั่นไส้มัน


ยิ่งเห่า - ผมยิ่งเตะ

ยิ่งเตะ - มันก็ยิ่งเห่า - และทำท่าจะกัด



ผมไม่รู้จริงๆ

ว่ามันมีคนอื่นแถวบ้านผมอีกรึเปล่า - ที่เกลียดความปากเปราะ ของมัน

ไม่นานนัก ผมจึงไม่เห็นมันในกรง - และที่ไหนๆ แถวนั้นอีก


ได้ข่าวจากผู้ใหญ่บ้าน ว่ามันโดนวางยาเบื่อ

ไปนอนตายอยู่แถว กำแพงดอกแก้ว ที่ตอนนี้ กอเริ่มโต


และ ค่อยๆ  งอกเงย กลับ ขึ้นมาเป็นกำแพงที่ สวยงาม และหอมหวล

เหมือนเดิม เมื่อไม่นานมานี้




น่าแปลก

ที่หลังจากนั้น - ผมกลับรู้สึกสงสาร เจ้าหมาตัวนั้น

เพราะมันคงแค่เห่า - แค่ปากเปราะ


ตามสัญชาติญาณของมันเอง - แต่กัดใครจริงๆ ไม่เป็น

จะเพราะไม่กล้า รึ ขี้ขลาดอะไรก็ตามที


เมื่อผมโตขึ้น

และ เดินผ่าน กำแพงดอกแก้วเหล่าันั้นอีกครั้ง

ผมจะ อโหสิ ให้มัน และให้มัน อโหสิให้ผม


เพราะสุดท้ายมันก็แค่นั้น - วันนึงก็ตายจากกันหมด ทั้งหมาและคน



ผมแค่แปลกใจว่า


ทำไมกำแพงดอกแ้ก้ว ที่ผมเห็นในวันนี้

ถึงดูสวย และ หอม กว่าที่ผมเคยเห็นมา


แม้จะมันจะถูกทำลายไป


กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วก็ตาม


**********************************************************************