สนามกีฬาเก่าแก่แห่งหนึ่ง
มันไม่ได้ถูกใช้งานมานานมากแล้ว
มันยังคง กว้างขวาง และมีเค้าโครงของความยิ่งใหญ่ ทรนง
และ แม้จะยังมีกลิ่นของความเคยมีชีวิต
ก็แต่นั่นแหละ...เหมือนกับทุกที่ที่ร้างไร้
มันมักดูเศร้าและอมทุกข์เสียมากกว่า
ทั้งที่เมื่อก่อนนั้น มันคงเคยเต็มไปด้วยผู้คน
มากหน้าหลายตา.... และเต็มไปด้วยเสียงเชียร์ ... เสียงตะโกน อึกทึก ครึกโครม
เสียงแห่งความยินดี และ เสียงแห่งความพ่ายแพ้
แล้ว เพราะเหตุใด สนามที่เคยเต็มไปด้วยผู้คนเช่นนี้
จึงวังเวง ได้ถึงเพียงนี้ เพียงเวลาผ่านไปไม่นาน
เพราะมันเก่า ?
รึเพราะมันมีสนามใหม่ๆ เกิดขึ้น และ ผู้คนล้วนหนีหายไปจากที่แห่งนี้
เพราะมันไม่น่าสนใจอีกแล้ว ?
ย้อนไปสักหลายปีก่อน
มันคงเป็นสนามที่ใหม่ที่สุด ออกแบบได้เก๋ ที่สุด และใหญ่ที่สุดในละแวกนี้
แต่ก็นะ
ทุกวันย่อมมีสิ่งใหม่ๆ เกิดขึ้น
ความใหม่ ก็กลายเป็นความเก่า
ความกว้าง...ก็กลายเป็นแคบลง
เมื่อเทียบกับสิ่งใหม่ๆ
ความทรนงในตัวเอง
ก็คงเลือนหายไปกับความเปลี่ยนแปลง
แล้ว...ในที่สุด
ความยิ่งใหญ่ใดๆ
ถ้าอยู่ภายใต้ความขลาดเขลา และ หยิ่งผยอง
ไม่ปรับ เปลี่ยน และ โอนอ่อนตาม ผู้คน และ เวลานั้นไซร้
ก็ไม่ต่างอะไรไปจากซากศพของ สิ่งที่เคยได้ชื่อว่ายิ่งใหญ่
ซาก...ของชัยชนะ และ ความพ่ายแพ้
ทั้งของตนเองและคนอื่น
ความกว้างใหญ่ใดๆ
คงช่วยอะไรไม่ได้ ในเวลานั้น
นอกจากยิ่งทำให้ตระหนักได้
ว่า ยิ่งเรากว้างใหญ่เพียงไหน
ยิ่งใหญ่เพียงใด
แต่เวลาร้างไร้ผู้คนอยู่ในนั้น
มันจะวังเวง เงียบงัน
เจ็บปวด ไม่ต่างอะไรกับเศษธุลี
ที่เล็กจนไม่มี แม้คนแลเห็น
และจดจำ
***************************************************
....มันทั้งใหญ่ ทั้งเงียบเหงา และเดียวดาย
'block cool!'
#1 By BOB_SPOKESMAN OF BROKU on 2008-06-03 19:10