parmermemo

วันนี้วันเกิดผมครับ 

และถ้ามีใครถามผมว่า ของขวัญวันเกิดปีไหน
ที่มีค่ากับผมที่สุด ...

ผมได้ได้ทันทีว่าคือการ์ดใบนี้

การ์ดจากแม่

ผมได้รับการ์ดใบนี้ในเช้าวันเกิดปีที่ 29
ปีที่ผมไร้ซึ่งอนาคตใดๆ ในชีวิต

ตกงาน เกาะแม่กิน เที่ยว และ หาอะไรทำก๊อกแก็กๆ ไปวันๆ

จำได้ว่าแม่เรียกลงไปทานข้าว

ระหว่างทางผ่านห้องแม่
แม่เรียกผมไปกอด  และ ยื่นการ์ดนี้ให้

จริงๆ มันไม่ใช่การ์ดวันเกิดมีราคาอะไรหรอกครับ
มันเป็นโปสการ์ดที่เราเคยซื้อไว้ตอนไป เที่ยวด้วยกันหนนึง นานมาแล้ว

ผมรูู้้็้ว่าแม่ไม่มีตังค์ซื้อการ์ดใหม่ๆให้ผมตอนนั้น...

ผมจำได้ว่ารับมันมาอ่านคร่าวๆ ด้วยความเคยชิน
และ ก็เหมือนเช่นเคยทุกปี  ที่อย่างไรก็ตาม

แม่ต้องจำวันเกิดผมได้เป็นคนแรกๆ....

ผมยิ้มขอบคุณและตามแม่ลงไปกินข้าว และเอาการ์ดใบนั้นวางไว้อย่างนั้นตรงโต๊ะกินข้าว

ทุกวันเกิดผม ...และทุกเทศกาลพิเศษของบ้านเรา

แม่จะให้พ่อซื้อ ปูนึ่ง และ กุ้งนึ่ง มาให้ผม
เพราะแม่รู้ว่าผมชอบ  และ มันเป็นอาหารที่ดีที่สุดที่ จะหาได้ ในละแวกบ้าน

ผมนั่งมองแม่คลุกข้าว กับ เนื้อปูแกะ และเนื้อกุ้ง

บอกแม่ไปว่า

ไม่มีใครคลุกข้าวได้อร่อยเท่าแม่ ....ไม่รู้ทำไม

วันเกิดปีนั้น.....ผมจำมันได้เพียงเท่านี้


และผมไม่เคยรู้เลย
ว่านั้นเป็นวันเกิดสุดท้ายของผม

ที่จะมีแม่อยู่ด้วย

และผมจะไม่ได้กินข้าวคลุกฝีมือแม่แบบนั้นอีก

รวมทั้งข้อความในการ์ดวันเกิดนี้ด้วย.....


แม่เสียหลังจากวันเกิดผมป่านไป สองสัปดาห์
ฉับพลัน...และไร้คำร่ำลา

สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมเดินหน้าชีวิตต่อไปได้ ในยามที่ ไม่เหลืออะไรนำทาง

คือการ์ดใบนี้้ีของแม่


" สุขของลูก คือสุขของแม่ "


และนั่นทำให้ผมจะต้องมีความสุขต่อไปให้ได้


แม้จะนั่งพิมพ์มันไปทั้งน้ำตาก็เหอะ...


แต่วันนี้ผมมีความสุขนะแม่...เดี๋ยวจะพาพ่อไปกินข้าว และไปเยี่ยมแม่นะ


คิดถึงครับ

**********************************************************