parmermemo

วันนี้ตื่นมา ได้ยินเสียงกุกกัก ที่ห้องแม่

ลงไป อ้าว พ่อนั่นเอง กำลังสาละวนกับการรื้ออะไรสักอย่าง

"ทำไรพ่อ " ผมถาม

" ปลวก..ปลวกทั้งนั้นเลย กินห้องแม่หมดแล้ว" พ่อตอบ พลางเอามือรื้อมันออกมาให้ดู

ข้างในตู้ โต๊ะ เตียงทั้งหลายของแม่ เต็มไปด้วยปลวก และ แค่จับ

ก็แทบจะทลายลงมาในทันที...

ผมสารภาพว่าทนเห็น ภาพอะไรต่อมิอะไรในห้องแม่

มันผุกร่อน และโดนทำลายแบบนั้นไม่ค่อยได้

มันใจหาย...เหมือนมันเตือนว่า สุดท้าย

ไม่ว่าจะจัดวางทุกอย่างในห้องนั้น เหมือนเดิมอย่างไร

ก็หลอกตัวเองไม่ได้อยู่ดี ว่ามันเหมือนเดิม

สุดท้ายก็ ผุ ก็ กร่อนไปตามเวลา...

ผมจึงนั่งดู และช่วยพ่ออีกไม่นาน และเลี่ยงขึ้นมาจัดการห้องตัวเอง

หลังจาก จัดการห้องตัวเองไปซะยกใหญ่

จนเย็นย่ำ... ก็เหมือนผมได้ห้องใหม่มาแทน โดยไม่ได้ซื้ออะไรมาใหม่เลย

ทุกอย่างดึงๆ มาจาก ของเก่าๆ ในบ้าน

จากซอก จาก หลืบ ที่ผมลืม และบางทีไม่รู้ด้วยซ้ำ

ว่าบ้านผมมีของแบบนี้ บางชิ้น มันเก๋ จนแอบทึ่งไม่ได้

ว่าแม่เรานี่ ซื้อของได้ เก่งแฮะ หลายสิบปีผ่าน

มันยังคง ร่วมสมัยอยู่เลย....

ตอนค่ำ ผมออกไปซื้อของเข้าบ้าน รวมทั้งยาฉีดปลวก

ตามออร์เดอร์จากพ่อ....

เมื่อกลับมา ผมแอบเปิดห้องแม่ดูนิดหน่อย

มันโล่ง.....และไม่มี อะไรเหลืออีกแล้วคราวนี้

เตียง ตู้ โต๊ะ...เหลือแค่ เพียงซากบอกตำแหน่ง

ว่ามันเคยอยู่ตรงนี้....

ผมนั่งกับพื้น คิดอะไรไปเรื่อย ในมือยังคงถือยากำจัดปลวก

ก็แค่นั้นเอง... ผมคิด

ก็แค่ เตียง โต๊ะ ตุ้..แค่เศษไม้อัด ที่มันสลายไป

ก็แค่ไม่มีรูปร่างของ สิ่งของเหล่าันั้นให้ผมเห็น

แต่เมื่อหลับตาลง

ภาพทุกอย่างยังแจ่มชัด

เตียงสีฟ้านั้น โต๊ะ สีเทา และตู้ที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้า และมีกลิ่นหอมของน้ำหอม

ที่คุ้นเคย...

แม้เมื่อลืมตา

มันก็ยังชัดอยู่เช่นนั้น

มันก็็้แค่เศษไม้ และ เศษกระดาษ ที่หายไป

ในความเป็นจริงนั้น

มีหลายสิ่งที่ไม่เคยหายไปได้

จากความทรงจำ

แม้เมื่อไม่มีอะไรเป็นรูปธรรมเหลือให้คิดถึง

ก็ตามที

มีของบางชิ้น

ที่ยังสภาพดี และใช้การได้

ผมเลือกมันเอาไปใช้ที่ห้องผมเอง

มันยังคงดูสวยและเหมือนมันมีชีวิตอีกครั้ง

เพียงแค่ เอามาจัดวาง และ ใช้งานมันใหม่

และก็แน่นอนว่า อีกไม่กี่ปีหลังจากนี้

มันคงเก่า และ กร่อนไป ไม่ต่างจากของอื่นๆ ในบ้าน

แต่คุณค่าของมันคงอยู่ที่

ในช่วงเวลาหนึ่งของมัน

เคยถูกใช้งาน และมีคนเห็นคุณค่า

อย่างเต็มที่ ที่สุดแล้ว

จึงไม่มีอะไรน่าเสียดายอีกต่อไป

แม้ทุกอย่างจะต้องกร่อนไป

ตามเวลา

**********************************************