วันนี้ที่บริษัทมีการตรวจร่างกายประจำปี
ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ยกเว้นสองเรื่องคือ
ความดันสูง กับ สายตามีปัญหา
ตรวจกันอยู่นาน
ภาพนี้ภาพนั้น มันคืออะไรยังไง
ผมตอบได้หมด จนมาถึงภาพ ที่ มี ลูกศรทางซ้าย
และ สิ่งของทางขวา
เค้าถามว่า ลูกศรชี้ที่อะไร
ผมตอบไม่ได้....
เนื่องด้วยภาพที่ผมเห็นคือ
ลุกศร มันอยู่ที่ตาซ้าย
และ สิ่งของมันอยู่ที่ตาขวา..
หมอให้กลับไปเอาแว่นมาลอง
ผลก็เหมือนเดิม
สรุปคือตามผมมันรวมภาพไม่ได้
ซึ่งจริงๆ รู้มานานแล้ว
เพราะ กล้ามเนื้อตาผมมีปัญหาตั้งแต่เด็ก
นี่เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ผมไม่ชอบเขียนแบบ
เพราะจะปวดตามากกว่าคนอื่นๆ
เมื่อตอนที่ภาพสามมิติเค้าฮิตกัน
ที่เพ่งแล้วภาพจะลอยออกมา
ผมเป็นคนเดียวในหมู่เพื่้อน
ที่ดูภาพเหล่านั้นไม่ได้
และหลายๆครั้ง
ผมจะจับวัตถุ ที่อยู่ข้างหน้าพลาด
ราวโหนรถเมล์... ผมคว้าพลาดประจำ
ไม่รู้มันจะสำคัญแค่ไหน
การมองภาพแบบไร้มิติ
ภาพแบนๆ....ไม่นูน ไม่โค้ง
ผมก็อยู่มาสุขสบายดี
ถ้าไม่เคยรู้...
แต่เมื่อรู้แล้ว
คงรู้สึกนิดหน่อย
ว่า ...เอ โลกที่เราเห็นนั้น
จริงๆ แล้วมันสวยกว่าที่เราเห็นสักแค่ไหน
แต่ก็เท่านั้น จะสอง รึ สามมิติ
ก็คงแค่่ภาพจากสายตา
หวังว่าหัวใจจะยังคงรับรู้อะไร
ด้วยมิติที่มากกว่าสายตา
และมันคงไม่พร่อง
ไม่ต่างจากคนทั่วไป
แค่นั้นก็พอ
**********************************************
การกะระยะความลึกของวัตถุไม่ถูกเนี่ย
จริง ๆ มาลองคิดดู
งานศิลปะบนโลกส่วนใหญ่(ภาพ,ภาพถ่าย,ภาพยนตร์,งานเขียน)
ล้วนเป็นความงามที่เกิดจากการใช้ตา มองทั้งนั้นเลย
(วรรคนี้ เคยอ่านในหนังสือมาอ่ะนะ)
กลัว ๆ เหมือนกันว่า วันไหนมองไม่เห็น คงจบเห่
#1 By rokjitjung on 2008-05-14 11:18