ช่วงนี้ชีวิตผมเริ่มเดินมาถึงจุดเปลี่ยนอีกครั้ง
จริงอยู่ ผมเดินมาไกลมากแล้ว เมื่อนับจากจุดเริ่มต้น
แต่เมื่อถามตัวเอง.... ผมก็พบว่ามันยังไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ
ในชีวิต...
เงินที่สูงขึ้น ความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น
มันเป้นตัวแปรที่ทำให้ผมยังคงยอมจมอยู่กับมัน
ทั้งที่ ใจมันไม่เอาแล้ว
ผมอยากให้ทุกวันผ่านไปอย่างมีความสุข
ไม่ใช่ผ่านไปแบบวันต่อวัน
เดือนต่อเดือน และ พอรู้ตัวอีกทีก็เป็นปี....
นั่งมองผู้คนรอบตัว เดินตามความฝัน
และทำได้แค่ ดีใจ ที่เห็นพวกเค้ามีความสุข อย่างน้อย ก็ มีความหวัง
และมุ่งหน้าไปตามที่ใจตัวเองต้องการ
ในขณะที่่ผมยังคงตึดอยู่กับอะไรหลายอย่างที่นี่
ภาระ หน้าที่
...รึบางที
ผมอาจจะแค่กลัว
กลัวการเิริ่มใหม่...กลัวการกลับไปสู่การไม่มีอะไรอีกครั้ง
ผมมาไกลเกินกว่าจะกลับไปล่องลอยแบบนั้นอีกแล้วรึเปล่า ?
มีใครสักคนบอกผมว่า
ถ้าการที่เราทำตามความฝันแล้วแลกมาด้วยการทำให้ผู้อื่น รึแม้แต่ตัวเองเดือดร้อน
นั่นคงไม่ใช่เรื่องดี
เราอาจจะไม่ต้องมีความสุขกับทางที่เลือก
เอาแค่ไม่ทุกข์.. แต่ทุกคน ทุกสิ่งรอบข้างเรายังเป็นสุข
มันอาจจะดีกว่า....ใช่มั้ย
ผมเป็นคนชอบเดินทางไกล
ชอบไปแบบไม่รู้จุดหมาย ....ไปตามสัญชาติญาณของตัวเอง
ความสุขของผมเสมอมา
คือการนั่งรถสายที่ไม่รู้จัก และปล่อยให้มันพาเราไปในที่ๆ ไม่เคยเห็น ไม่เคยผ่าน
ลงเมื่อความรู้สึกมันบอกให้ลง
หลายๆ ครั้ง มันพาผมไปเจอสถานที่ ใหม่ๆ
ผู้คนใหม่ๆ ....
และน่าแปลก ที่แม้บางครั้งแม้ผมชอบที่แห่งนั้นเพียงไหน
กลับหาทางไปมันซ้ำอีกครั้งไม่ได้แล้ว
ผมไม่อยากนั่งมองใครต่อใคร
บอกลา และ มุ่งสู่ความฝันของตน
โดยที่ผมยังไม่มี แม้แต่ความฝัน
มันใจหาย...
ที่ต้องเป็นฝ่ายมองคนเดินทาง....ไกล
ผมคงต้องเริ่มเก็บกระเป๋าไว้รอ
รอเมื่อผมหายกลัว... และกล้าที่จะออกเดินทางอีกครั้ง
ก่อนที่ผมจะเริ่มลืม
ว่าความสุขของการออกเดินทางไกล
มันเป็นยังไง
*******************************
#1 By ใบไม้หลากสีสัน on 2008-04-20 10:43