parmermemo

ตั้งแต่จำความได้ สิ่งหนึ่งที่ผมเกลีัยดตลอดมา คือ กลิ่นยาหม่อง

ไม่ว่าจะยี่ห้ออะไร ไฮโซ มาจากไหน ผมไม่ชอบสักกะอัน

อะไรที่มันทำให้เย็นๆ จมูก คนอื่นอาจจะชอบ

แต่ผมว่ามันทำให้แสบจมูก และั หายใจไม่ออก

แต่ยิ่งเกลีัยด ก็เหมือนยิ่งเจอ

เพราะแม่ผมเป็นคนติดยาหม่อง

ทาทุกเวลาที่ปวดหัว และ ปวดขา

ช่วงหลังลามมาใช้ น้ำมันอะไรสักอย่างสีเหลืองๆ

กลิ่นและ สี ยิ่งอัพเกรดไปกันใหญ่

ผมละเกลียดที่สุด

เวลาเข้าไปห้องแม่ สิ่งแรกๆที่ผมจะบ่นคือ

แม่ ทายาหม่องอีกแล้ว งั้นผมไปดีกว่า....เหม็น

และทุกครั้งอีกเช่นกันที่แม่จะขอกอดและหอม

ผมเป็นต้องเบือนหน้าหนี ด้วยกลิ่นยาหม่องตามตัวแม่

หลายครั้ง และ หลายครั้ง ที่มันเป็นไปเช่นนั้น

อีกหลายปีต่อมา...

ไม่มีกลิ่นยาหม่องใดๆ ในบ้านผมอีก

ไม่มี..แม้แต่ กลิ่นจางๆ รึร่องรอยอะไรของมันอีกต่อไป

เช้านี้ผมโหนรมเมล์มาทำงานเช่้นเคย

กลิ่นคุ้นเคยลอยมาแตะจมูก

หันไปตามกลิ่นนั้น... เป็นอาม่าคนนึงหยิบยาหม่องขึ้นมาป้ายที่จมูก

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมคงเมินหน้าหนี...

แต่ผมทำได้แค่ยิ้มกับตัวเอง

แอบสูดกลิ่นมันเบาๆ

แม้มันจะยังทำผมแสบจมูกเหมือนเคย

แตมันก็่ทำให้ผมพอจะหายคิดถึง

รึทำให้ผมยิ่งคิดถึง....

เจ้าของยาหม่องประจำบ้านของผม

ไปได้บ้าง

*********************************