My blueberry night : ยิ่งไกลยิ่งรู้ใจตัวเอง
posted on 24 Mar 2008 10:37 by parmer in memo
เป็นหนึ่งในหนังที่ผมรอ เนื่องจากผมเป็นแฟนตัวยงของ หว่อง กา ไหว่
แต่เฉพาะงานช่วงแรกๆ the day of being wild, chunking express และ ashes of time
หลังๆ ผมอาจจะเข้าไม่ถึง โดยเฉพาะ 2046 มันอาจจะเกินแนวผมไปหน่อย
แต่อย่างไรก็ตาม เจ้าพ่อหนัง เพื่อคนเหงาอย่าง หว่อง กา ไหว่ โดดไปกำกับหนัง ฮอลลีวูด ทั้งที
แถมได้ดาราที่ ผมชอบ ทั้งนั้นมาแสดง บวกกับ โปรดักชั่น สีสวยสุดๆ แบบนั้น
แน่นอนว่ามัน น่าจะทำให้ผมชอบได้ไม่ยาก
ว่ากันถึงตัวหนัง จะไม่ลงลายละเอียดมากนะครับ อาจจะมี spoiled นิดหน่อย
หนังเปิดเรื่องค่อข้างเร็ว เจอเรมี่ ( jude law ) กับ ลิซซี่ ( Norah jone ที่น่ารักมากในเรื่องนี้ )
ได้เจอกันในคืนที่ สาหัส สำหรับลิซซี่ เธอเพิ่งค้นพบความจริง ว่า แฟนหนุ่มนอกใจ
และหลังจากฟังเรื่องราว จาก เจอเรมี่ ...เธอตัดสินใจ ฝากเจอเรอมี่ ให้กุญแจคืนให้เขา
มีคนเอากุญแจมาฝากคืน แบบนี้เยอะมั้ย ...เธอถาม
เขายิ้ม...ชี้ไปที่กุญแจ เต็มขวดโหล
กุญแจแต่ละดอกในร้านนั้น มีที่มา มีเรื่องราว บ้างก็รอวันคืนให้เจ้าของ
บ้างก็แค่กุญแจ ที่ไม่มีใครต้องการ
แต่แม้เราจะมีกุญแจ ถูกดอก ก็ใช่ว่าจะเปิดประตูบานนั้นได้เสมอไป
....แคทย่่า แฟนเก่าของ เจอเรมี่ว่าไว้เช่นนั้น
ลิซซี่สงสัยว่า เขาทำอย่างไรกับ ขนมที่อยูี่ในตู้ ที่เหลืออยู่ ทุกวัน
ส่วนใหญ่ก็เททิ้ง เขาตอบ...
แอปเปิลพาย...และอื่นๆ มักจะ ขายหมด มีแต่ บลูเบอรี่พาย ที่ขายไม่ได้เลย
และแน่นอน มันก็คงโดนทิ้งเช่นนั้น อยู่ทุกคืน
เอามาให้ชั้น...ลิซซี่เอ่ย ขณะที่เจเรอมี่ กำลังจะเท ถาด บลูเบอรรี่พายนั้นทิ้่ง
ได้เลย... จะรับพร้อมกับ ไอศกรีม ซักลูกมั้ย
เธอยิ้ม.... และจัดการมันหมด ก่อนจะ หลับไปบนโต๊ะนั้น
เขามองเธอ และ........
หลังจากคืนนั้นผ่านไป
ลิซซี่ก็ ออกเดินทาง...ไกลออกไปเรื่ือยๆ เป็นวัน และเป็นเดือน
ด้วยเหตุผลของเธอคือ อยากเดินทางไปจนกว่าไม่มีที่จะไป....
หลังจากนั้น หนังนำพา เราไปเจอเรื่องราว ระหว่างทาง ของลิซซี่
และ คนที่เธอเจอ ....
ซู ลินน์ ( Rashel weisz ) สาวสวยประจำเมือง ที่พยายาม หนีจากอดีตสามีผู้ติดเหล้า
....หนี แต่ก็ยังวนเวียนให้เขา และคนอื่นๆ เห็น ว่าเธอ มีคนอื่น
อาร์นี่ ( David Strathairn ) นายตำรวจ ในเวลากลางวัน และ ขี้เมาในเวลากลางคืน
ผู้ชายที่ฉลองการเลิกเหล้าได้ทุกคืน....ด้วยเหล้า
เลสลี่ ( Natalie Portman ) สาวนักพนันขี้เหงา .... ที่ไม่เคยเชื่อคำพูดใคร แม้แต่พ่อของตัวเอง
ลิซซี่เลือกที่จะเขียนจดหมายเล่าถึงเรื่องราวๆ ต่างๆ ให้เจอเรมี่ฟัง
แต่ไม่บอกที่อยู่ .... และ เจเรอมี่ ก็มีความสุขกับการที่ได้อ่านเรื่องราวเหล่าั้นั้น
และนึกถึง คืนนั้น ..blueberry night
ทุกตัวละคร เติบโตไปพร้อมกับ ลิซซี่ และ เมื่อเธอเดินทางไปจนถึงจุดหนึ่ง
ก็คงพบว่า มันไม่ได้สำคัญที่ระยะทางที่ไกลเท่าไหร่ รึ จุดหมายที่ใด
ถึงเดินทางจนไกลสุดขอบโลก ก็ หนีใจตัวเองไม่พ้นอยู่ดี
แล้ววันนึงการเดินทางก็สิ้นสุด
เธอกลับมา ....
อาหารถูกเสิร์พ...ดอกไม้ในแจกัน และ กุญแจที่ว่างเปล่า ในขวดโหล
พายบลูเบอรรี่ ร้อนๆ กับไอกรีมลูกโต อยู่ในจาน ....ที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่าที่นี่
คุณรู้ได้ไง...เขาถาม
ฉันไปมาทั่วแล้ว....ที่นี่ดีที่สุด
เธอยิ้ม และ จัดการมันหมดเหมือนเช่นเคย
การเดินทางไกลแค่ไหน มันไม่สำคัญที่ระยะทางหรอก
มันสำคัญที่ว่า....เรากำลังเดินทางไปหาใครมากกว่า
************************************
อีกหนึ่งหนังดี และ ภาพสวยมากๆ ของปีนี้ครับ ชอบอีกเช่นเคย
(ไม่รู้จะสำเร็จรึเปล่า)
#1 By ~•GoldfishOu•~ ใบไม้ที่สดใส on 2008-03-24 11:23