parmermemo

จริงมากมายฮะ

เราเองก๊เคยโดนว่างาน
มันรู้สึกไม่ดีเลยนะ

เข้าใจดีๆ
น้องก๊ด่าเราทุกวันเหมือนกัน

งานอย่างงี้ งานอย่างงั้น
ตาไม่สวยเลย อะไรห่วยเอย

พอได้มาอ่านบล็อกของคุณแล้วรุสึกว่า
เออแหะ มีคนเหมือนเราด้วยนี่หว่า

ดังนั้น มันอยู่ที่มุมมอง คงเป็นอย่างนั้นมั้งฮะ
แต่ไม่เป็นไร

ทำให้ตัวเรารู้สึกว่าดีที่สุด เท่านั้น พอ..

โดนมาก...กับเรื่องนี้
ตัวเราคนหนึ่ง..ก็รักในศิลปะ...ทุกสิ่งทุกอย่างมันมีมุมมองของมัน...การที่มีคนแบบนั้นแล้วเรียกตนเองว่าอาจารย์..มันไม่เหมาะเอาเสียเลย..มุมมองที่แคบแบบนั้น..ไปตายให้หนอนแดกซะยังจะมีค่ากว่า...

เข้าใจความหมายของสิ่งนี้ มากมายค่ะ....
แต่ท้ายที่สุด ถ้าเราเข้าใจว่า "ศิลปะ" คืออะไร..
เราก็ไม่จำเป็นต้องเอากายและใจเราไปผูกไว้กับปากใคร..ให้ลมปากเหม็นๆของเค้ามาย่ำยีใจเราได้...
"ศิลปะ เป็นปัจเจก มันมีทิศทางของมันเองและเป็นนามธรรมอย่างที่สุด.....
.
.
.
ปล**เสียใจกับคุณเรื่องเพื่อนคุณด้วยนะค่ะ.......

เคยรู้สึกตั้งแต่ตอนเรียนวิชาศิลปะสมัยประถมแล้ว
งานของตูนี่แหล่ะเลิศที่สุดในปฐพี

ค่ะ, ศิลปะอยู่ที่มุมมอง... บางคนใช้ตามอง บางคนใช้ใจมอง

เห็นด้วย ก็แค่ชอบรึไม่ชอบ
ก็มันเป็นศิลปะอะ

อืม... การเป็นนักเรียนศิลปะนี่สนุกจริงๆ :)
เราคิดว่าตัวเองโชคดีมากๆ
ที่ได้ใช้ชีวิตมหา'ลัยในการเรียนศิลปะ

ก็ไม่เชิงซะทีเดียว เพราะสาขาที่เรียนถือเป็นพาณิชย์ศิลป์
เพราะฉนั้น เราต้อง ประนีประนอม กับ การค้าด้วย

เรื่องของเพื่อนคุณน่าเศร้าจัง

ตอนเราทำธีสิส ครั้งแรกของการเสนองาน
เราได้คะแนนเกือบเต็ม 10 สูงที่สุด
แต่ครั้งต่อๆ มา คะแนนลดลง ส่วนนึงก็เพราะ
โครงการที่เราทำมีปัญหาเรื่อง site
และจัดเป็นโครงการที่ต้องหาข้อมูลมาก
และมีเรื่อง sensitive สูง
(เราทำบ้านพักคนชรา)

การเป็นแค่นักศึกษา
ทำให้ตอนเสนอโครงการเรามองไม่เห็นปัญหา
ซึ่งอาจารย์ ก็ไม่เห็นปัญหา เช่นกัน
อาจเพราะเค้าไม่ตั้งใจดู

ตลอดเวลาที่เราเสนองาน เราทำดีที่สุด
แต่ก็โดนจวกเละทุกครั้ง เพราะอาจารย์ไม่ได้มาดู
ปัญหาของงานเราจริงๆ เวลาที่พูดก็มีน้อย
เรียกร้องจะดูโน่นนี่ โดยไม่เข้าใจปัญหา
ว่าทำไม เราทำอย่างที่เค้าต้องการไม่ได้

เราเสนองานไป 3 ครั้ง คะแนนล่วงตลอด
เราตัดสินใจดรอป เมื่อกลับมาทบทวน
หลายๆคนบอกว่าให้เปลี่ยนโครงการใหม่

เราลังเล เพราะเท่ากับว่าต้องลงทะเบียนใหม่
เสียเงินอีกเยอะ เรายังflightต่อ
หาข้อมูลโครงการใหม่ ลงไปหาถึงลังกาวี
เป็นสปารีสอร์ท ขนาดใหญ่ มีฟังค์ชั่นน่าสนใจ
พวกสปา บำบัดต่างๆ ซึ่งสมัยนั้น พวกนี้เป็นสิ่งใหม่
และที่สำคัญ ทำให้เราได้ศึกษาวัฒนธรรมมาเลย์
ซึ่งแตกต่าง น่าสนใจ

เราเอาโครงการที่ไปหาข้อมูลมา ไปให้อาจารย์ดู
ได้รับคำตอบว่า "จะทำอะไรวะ แค่รีสอร์ท"
ไม่น่าสนใจ อืม!
เพราะสิ่งนั้นไม่ใช่ความสนใจของอาจารย์รึเปล่า

เราถามตัวเอง เราต้องการเป็นดีไซเนอร์ไหม?
คำตอบ คือ "ใช่ อยากเป็น"
ช่วงเวลาที่ดรอปธีสิส เราไปทำงานinterior
เพื่อถามตัวเองว่า เราใช่รึเปล่า ทำได้ไหม

เราได้คำตอบว่า เราอยากเป็นดีไซเนอร์
แต่สิ่งแวดล้อมในการทำงานไม่เหมาะกับเราเลย
เรามีปัญหากับการบอกคนให้ทำให้ได้อย่างที่เราออกแบบ

งานที่เราออกแบบ กะ งานที่เจ้านายเราออกแบบ
ลูกค้าเลือกแบบของเรา มันไม่ใช่เราไม่มีความสามารถ
มีหลายปัจจัยเหลือเกิน

สุดท้าย เราตัดสินใจไม่เสียเงินเปลี่ยนหัวข้อธีสิส
ไม่กลับไปทำหัวข้อเก่าที่ค้างไว้

เรามองหาว่าเราสนใจอะไร ...หนัง
เราไปอบรมวิจารณ์หนัง ...อาหาร
เราไปสมัครเป็นนักเรียนเชฟ แต่ไม่ผ่านสัมภาษณ์
...ภาษา เราไปเรียนภาษาฝรั่งเศส

สรุปสุดท้าย จนอายุ 24 เรายังไม่มีปริญญาตรีเลย

มานั่งเรียนรามฯ ได้ปริญญาตรี ตอนอายุ 28

เราหลุดวงโคจร แบบที่เพื่อนๆในรุ่นเป็นกัน ตั้งแต่ตอนนั้น
ตอนนี้ เรายังคงรักงานศิลปะ แม้ไม่ได้ทำเป็นอาชีพ

อืม... ศิลปะ แต่ละคน มีของตัวเอง

คิดเหมือนกันกับประโยคนี้ค่ะ

"ในศิลปะ ....ไม่มีงานชิ้นไหน ที่ไม่ดี หรือว่า ห่วย

มันมีเพียงก็แต่ เราชอบ รึ ไม่ชอบมันแค่นั้น"

เสียใจด้วยนะคะเรื่องเพื่อนคุณ

ค่ะ

เรื่องของจิตใจและความชอบองบุคคลมักจะพูดยาก
และเป็นปัญหาโต้แย้งกันอยู่เสมอ
จะไม่ทะเลาะกันถ้ามีความเห็นเหมือนกัน

แต่ไม่ตรงกันเมื่อไหร่ก็ต้องมีปากเสียงกันแน่ๆ
ไอ้ตรงปากเสียงเนี่ยหากหาจุดยืนร่วมกันได้ก็ไม่เป็นไร
แต่มนุษย์ส่วนมากนั่นแหละ ลองได้เถียงกันเมื่อไหร่
ก็ไม่มีใครฉุดอยู่ ต้องชนะสถานเดียว ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

แต่ก็นะ สงสารเจ้าของบล็อกตรงที่ขยันตั้งใจทำงาน
ส่วนอาจารย์ก็ปากไว ติสท์แตกไปหน่อย

เอาเป็นว่าหากเราชอบอะไรก็อย่าไปคาดหวังว่าคนอื่น
จะชอบตามเราไปด้วย เราชอบของเราก็พอแล้ว
จะมาวิจารณ์อะไรก็ก็ปล่อยให้มันเป็นลมผ่านไปเสีย
เปลืองอารมณ์ เปลืองจิตใจเสียเปล่าๆ

สู้ๆนะพี่