parmermemo

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมจะเอาชนะทุกอย่าง ที่เอาชนะได้

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ใครทำอะไรมา ผมทำกลับ

ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

เคยรู้สึกดี ว่ามันแปลว่าเราซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง

แต่เดี๋ยวนี้ ผมเีริ่มเบื่อการปะทะ และ สู้รบปรบมือกับใคร

มันสะใจแค่เดี๋ยวเดียว แล้วก็ ตามมาด้วยผลร้ายอีกมากมาย

จริงอยู่...มันสะใจ

แต่ก็แค่ตัวเราเองคนเดียวที่ได้ความสะใจนั้น

ไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่เราทำ ที่เราเป็น

มันไม่เกิดผลดีอะไรเลย กับ การปะทะ และ ระเบิดใส่กัน...

ผมเริ่มใช้ความเงียบ และ มองผ่าน

การไม่ตอบโต้ คงไม่ได้แปลว่าเราแพ้....แปลว่าเรา ไม่สู้

แต่บางทีการเงียบ มันกลับต้องใช้ความอดทนมากกว่า

และ ใช้ การบังคับจิตใจที่มากกว่า...นัก

เมื่อเราไม่โวยวาย...ฟูมฟาย

ใครจะทำอะไรเราได้อีก

ใครจะรู้ได้อีก ว่าเราคิดอะไรอยู่....คิดอะไรข้างใน

บางทีคงต้องปล่อยให้อีกฝ่าย ใช้เวลาเงียบนั้น

ทบทวนและคิดอะไรดูเองบ้าง

อาจจะได้คำตอบอะไรที่ดีไปกว่าการที่เรายัดเยียด

และ บอกคำตอบไปทั้งหมดก็ได้

เพราะในความเงียบ และ การได้อยู่กับตัวเอง

มันย่อมได้คิดอะไรดีไปกว่า การอยู่แต่กับอารมณ์

ของทั้งสองฝ่าย ....

พอเราเงียบ....มันก็นิ่ง

ไม่มีใคร ทำอะไรไปได้ฝ่ายเดียวตลอดไปหรอก

ต้องมีวันเหนื่อย และ เลิกราไปเอง

แล้วสุดท้าย... มันก็จะพ้นไป

เหมือนทุกๆ เรื่องที่เรา มองผ่าน

แล้วมันก็ผ่านไป...

***************************