parmermemo

 

สารภาพว่าตอนแรกที่เห็น ไม่เคยมีความคิดจะดูอยู่ในสมอง

ผมไม่ชอบ พระเอก และ ภาพที่ออกมาตอนแรกๆ

 

มันดูแปลก ๆ และเกือบๆ จะดูเสี่ยว

 

แล้วสิ่งที่จูงผมไปดูเรื่องนี้ก็คือ เพลง และ ตัวอย่าง...

ฉากกุมมือนั้นและเพลงที่ขึ้นมา...พอดี

 

จับมือฉัน ฉันจะไม่ให้เธอต้องโดดเดี่ยว

และจะไม่ให้เธอ...ต้องเดิน คนเดียว....

 

ผมจึงหาเวลาดูมันเอาจนได้เมื่อคืนนี้เอง

และตลอดเวลา สอง ช ม นั้น

 

ผมรำพึงกับตัวเองเอาทั้งเรื่องว่า

 

แมร่งงงงง น้าคงเดชผู้กำกับ สร้างมาเพื่อ กรุเลยนี่หว่า

แทบทุกฉาก ทุกสื่อ มันโดนใจผมไปหมด

 

อาจจะดูเนิบนาบ และ น่าเบื่อสำหรับคนที่ไม่ชอบ

แต่ผมชอบที่สุด กับหนังที่ ละเอียดอ่อน กับเรื่องที่แม้จะไม่มีใครสนใจเลย

 

ดูจบ เหมือน เราไปเที่ยว ต่างจังหวัด ได้พักผ่อน เห็นทุ่งหญ้าเขียวๆ

ไอหมอกตอนเช้า ที่ดูแล้ว หนาวมาถึงข้างนอกเลย

 

หนังได้รวมเอาทุกความชอบของผมไว้ด้วยกัน

 

ภาพ...ต้นหญ้าใบไม้ ต่างๆ ที่ถ่ายออกมาได้ ธรรมดา บ้านๆ แต่สวยมาก เหมือนรูป ในแบบที่ผมชอบ

และอยากถ่าย

โลเกชั่น ทางเหนือ...โดยเฉพาะ ลำปาง สวยและ ให้ความรู้สึกถึงความเป็น ต่างจังหวัดเป็นอย่างดี

บท...ชอบครับ บทพูด เป็นธรรมชาติ และ ผมชอบมากับมุขนี้..... สายเรียกเข้าโทรศัพท์เราเพราะนะ

อยากฟังจังเลย...โทรมาหาหน่อยสิ มันดูเป็นคำอ่อยที่เพราะและน่ารักที่สุดที่ผมเคยไดยินมา

 

เพลง....ไม่ต้องพูดไรมากครับ เพราะผมชอบตั้งแต่ก่อนไปดูแล้ว และจังหวะของเพลงนี้ก็ขึ้นมาใน

ช่วงที่พอเหมาะพอดี และกับภาพในเรื่อง ยิ่งทำให้มันเพระากว่าที่ผมเคยฟังเสียอีก

 

หนังมีการจิกกัดสังคมในปริมาณที่พอเหมาะ และ ที่ผมชอบมากคือ แม้จะผ่านเรื่องราวร้ายๆ มามากมาย

แต่พระเอก หรือ ขวาน ก็ไม่เคยฟูมฟาย และหนังก็ไม่มีความฟูมฟายใด

 

ก็แค่ปัญหาที่เข้ามา และจากไป....

 

หนังว่าด้วยเรื่องของความขาด และเกิน

ความพร่องในความคิด.....และการไม่พอใจในสิ่งที่ตัวเองเป็น และมีอยู่

 

การเดินทางเพื่อ ทำให้ตัวเอเป็นคน ปกติ ของขวานจึงเริ่มต้นขึ้น...เมื่อเขาไม่ต้องการเป็นคน พิเศษ อีกต่อไป

 

และหลังจากผ่านเรื่องราวมากมาย จนเมื่อเขาได้ทำในสิ่ที่ตั้งใจไว้ ...

ขวานก็พบว่า มันไม่เกี่ยวกับอะไรเลย

 

ไม่เกี่ยวกับ แขน..ไม่เกี่ยวกับ การพิเศษ รึ ไม่พิเศษ ของร่างกาย

 

เขาแค่ขาดคนพิเศษ และ การเป็นแค่คนพิเศษของใครสักคน

ที่ขวานไม่เคยรู้สึกถึงมัน เมื่อมีแม่ และ น้าอยู่

 

ต่อเมื่อแม่และน้าจากไปแล้ว...และเขาต้องอยู่เพียงคนเดียว

การเป็น บุคคลพิเศษ ในสายตาคนอื่น รึอีกนัยนึงคือ ตัวประหลาด

 

มันจึงทำให้เขาคิดเอาเองว่า ที่มันขาดหายไปคือ ความปกติ เหมือนคนอื่นเขา

 

สุดท้าย ....ขวานได้พบความจริงว่า

มันก็แค่ ความพอใจในตัวเอง โดยไม่เกี่ยวกับสานตาใคร

 

ถึงจะมี 3 รึ 2 แขน ...เขาก็ยังคงเป็นตัวประหลาดได้อยู่ดี

ถ้าคนมันจะมอง

 

มันไม่เห็นจะเป็นไร ว่าใครจะมองเรายังไง

ไม่สำคัญ ว่าเราจะพิเศษ รึแปลกแยกจากคนอื่นเช่นไร

 

แค่มีคนคนนึงในโลก ทีทำให้เรารู้สึกว่าเราพิเศษสำหรับเค้า

 

อ้อมกอด ไม่ได้กอดด้วยหัวใจ ก็ไร้ความอุ่น

 

หนังจบฉากสุดท้ายด้วยการกอด สมชื่อหนัง

และด้วยสิ่งที่เราได้สัมผัสตลอดมาทั้งเรื่ื่อง

 

มันไม่ใช่แค่การกอดของคนรัก รึความรัก

แต่มันรวมถึงการโอบกอดตัวเอง ด้วยความเข้าใจว่า

 

ไม่เกี่ยวกับสายตาใครมองเรา

ไม่เกี่ยวกับคุณค่าใดที่ใครให้

 

ทุกอย่างอยู่ที่ัหัวใจ และ นั่นต่างหาก

 

ที่จะทำให้เราเป็นคนพิเศษ

 

****************************************

ขอบคุณผู้กำกับครับ ท่านสร้างหนังได้ โดนใจผมมาก ชอบจังเลย เหอๆ