parmermemo

เคยมีคนที่เคยมาอ่านเรื่องราวที่ผมเขียน

แล้วถามไถ่ด้วยความเ้ป็นห่วง ว่าเหมือนผมดู หดหู่ และชีวิตเต็มไปด้วยปัญหา

เค้ากลัวผมจะไม่มีความสุขในชีวิตที่เหลือ ....

อืม จะอธิบายยังไงดี

ว่าผมก็ไม่ได้เป็นอะไร มีมุม เหงาหงอย หดหู่ และก็แน่นอน

ว่ามีมุม บ้าบอ และ สนุกสนาน

และถึงแม้ผมจะยอมรับ ว่าผมเจอเรื่องราวร้ายๆ มาบ้าง

แต่มันก็แค่ทำให้ผมโตขึ้น มิได้ทำให้ แย่ลงแต่อย่างใด

ต้องดีใจด้วยซ้ำที่มันผ่านมาและผ่านไป

เพราะมันทำให้เราแกร่ง และ ยิ้มได้ เมื่อเวลาร้ายๆ มาถึงอีกครั้ง

คนเรามีมุมหลากหลาย และ ต่างกันที่ใครจะเลือกเอามุมไหนออกมาให้คนอื่นดู

ผมอาจจะเป็นฆาตกรโรคจิต ที่พยายามสร้างภาพเป็นคนแสนดีผู้อมทุกข์ก็เป็นได้

ใครจะรู้

การเขียน...มันคือการระบายอย่างนึงของผม

บางเรื่อง มันอาจจะผ่านไปแล้ว เวลานั้นๆที่ผมเขียนมัน

ผมอาจจะกำลังหัวเราะให้กับเรื่องนั้นอยู่ก็ได้

เพราะมันแค่เป็นการปลดปล่อย...

และเพราะว่าผมปล่อยมันออกมามากพอ

จึงไม่ได้รู้สึกอัดอั้นอะไร

ความทุกข์ทั้งหลายมันก็ออกไปกับตัวอักษร

และมันยังคงอยู่อย่างนั้นในหน้ากระดาษ รึ ในบล็อกเหล่านี้

ทั้งๆที่ผมอาจเลือนมันไปหมดแล้วก็เป็นได้

ผมไม่ถนัดเขียนเรื่องมีความสุข และ สนุกสนาน

แม้จะได้เจอเรื่องราวดีๆ เยอะแยะมากมาย เพียงใด

เพราะมันอยู่ในใจ และไม่จำเป็นต้องปล่อยมันไปไหน

ความสุขบางอย่างของเรา

บางที คนอื่นก็ไม่เข้าใจ...

ผมอาจจะมีความสุข แค่ได้เห็นต้นไม้สวยๆ สักต้น

รึแค่มีลมเย็นๆ พัดผ่าน...ก็นับเป็นความสุขอย่างนึงแล้ว

เรื่องราวเล็กๆ เหล่านี้

บางคนก็ไม่เคยเห็นมัน และไม่นับเป็นความสุข

ผมมีความสุขกับชีวิตของผมดีแล้ว ทุกวันนี้

ยังคงมีลมพัดเย็นสบาย ...มีต้นไม้สวยๆ

หญ้าเขียวๆ...

ผมยังสมบูรณ์แข็งแรง ครบสามสิบสอง

เคยรัก และถูกรัก

เคยเจ็บและ เลิกเจ็บ

เคยสูญเสียไป และ ได้มันกลับมา

เหล่าันั้นคือความสุขของผม

และมันเพียงพอแล้ว โดยไม่จำเป็นต้องบอกใครๆ

เพราะสุขทุกข์ ของเรา เกิดจากเรื่องราวที่ไม่เท่ากัน

แต่ขอบคุณสำหรับทุกความเป็นห่วงครับ

: )

***********************************