parmermemo

ผมโตมากับบ้านสวน ริมคลอง และ ดอกไม้ที่บานอยู่เต็มบ้าน

ฝีมือพ่อผมที่ เก่งที่สุดคือการปลุกต้นไม้ ปลูกได้ปลูกดีทุกชนิด

และ น่าแปลก มันมักจะสวยกว่าที่ผมเห็นที่ร้านเสียด้วยซ้ำ

ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหน รึ ไกลเพียงใด

ความสุขเล็กๆ ของผมดูการ มีต้นไม้ ดอกไม้อยู่ไกล้ๆ

แม้ไม่ถนัดเรื่องการปลูก

ขอถนัดดู และ ดอมดมก็ คงจะพอ

แล้วต่อมา ชีวิตก็ระหกไป อยู่ในเมือง .... ผมไกลห่างจากดอกไม้ใบหญ้าออกไปทุกที

หันไปทางไหนก็เห็นแต่กล่อง อิฐ และปูน

ซึ่งแน่นอน พ่อผมก็เฉาพอๆ กัน

ทุกวันนี้ ความสุขเล็กๆ ของพ่อ คือ หาอะไรทำไม่ให้ว่างเกินไป

และหนึ่งในนั้นคือการปลูกต้นไม้

ในกระถางเล็กกระถางน้อย....แม้แต่ หญ้า พ่อก็เอามันลงกระถาง

และ ทำเอาผมทึ่ง....ที่มันสามารถออกดอกได้ด้วย !!

สีขาวๆ เล็ก น่ารักดี

ในความคิดผม ดอกไม้ที่ ปักในแจกัน

มันเหมือนดอกไม้ที่ตายแล้ว...

จะสวยยังไง ก็ ไม่มีชีวิตชีวา

แม้จะถูกเอามารวมกับ พี่น้อง สายพันธ์อื่น

ก็มีค่าแค่ความสวย

แต่ไม่สามารถ ให้ชีวิตชีวา กับใครเค้าได้

ในเมื่อมันเองก็ตายไปแล้ว

จากบ้านสู่ ถนน และ เส้นทางวกวน ไปทำงาน

ดอกไม้อย่างเดียวที่ผมเห็นได้

คือพวงมาลัย...ซึ่งแน่นอน ตายแล้วอีกเช่นกัน

แถม โดนแทงและ มัดรวมกันอีก น่าสงสาร

ผมคงจะเริ่มเพ้อเจ้อ ว่ามันมีความรู้สึก

แต่ผมเชื่อว่ามันมีความรู้สึก....และไม่มีอะไรที่ตายแล้ว

จะสื่อความรู้สึกใดๆ ได้

ดอกไม้ที่สวยที่สุด

ต้องอยู่ในที่ของมัน

กลางป่าเขา กลางสวน รึแม้แต่ ตามซอกหลืบ ต่างๆ

ความสนุกอย่างหนึ่งของชีวิต คือการ

ออกไปหาดอกไม้เหล่านั้นให้เจอ ชื่นชม และ ดมกลิ่นมันให้ชื่นใจ

เก็บแต่ความทรงจำ และปล่อยมันไว้ตรงนั้น

ให้มันได้ ทำหน้าที่สื่อชีวิต และ ความสุข ให้คนอื่นๆ

กลับมา

เราอาจจะมีดอกไม้ดอกเล็กๆ บานอยู่ในหัวใจ

ก็เป็นได้

***************************************