parmermemo

เมื่อสองวันก่อน ผมนั่งรถจากเสาวรีย์กลับบ้านเหมือนทุกวัน

คนแน่น แต่ก็โชคดีที่ได้ที่นั่งหลังสุด ริมหน้าต่าง

ซึ่งเป็นทีี่่ประจำของผม

ถัดไปอีกสองสามที่ ด้านขวา เป็นแม่ลูกคู่หนึ่ง

ลูกชายอายุประมาณ 8 ขวบ หลับซบตักแม่

ผมอดอมยิ้มไม่ได้ กับภาพน่ารักๆ ที่เห็น

เวลาผ่านนานเท่า่ไหร่ไม่ทราบที่ผมหลับโงนเงน อยู่บนรถเมล์คันนั้น

รถติด...ติดอย่างน่ารำคาญ ผมดูเวลาอีกที เกือบ 1 ฃม ผ่านไป

รถเพิ่งเลยไปได้ แค่ 2 ไฟแดง

ผมหลับตาลงต่อ

ซักพักก็มีเสียง ร้องแปลกๆ ดังขึ้น พร้อมเสียง พลั่กๆ ผมและคนบนรถ

ต่างหันไปดูต้นตอของเสียงนั้น

เด็กผู้ชายบนตักแม่คนนั้นเอง ที่ตอนนี้ตื่นแล้ว

และกำลังอาละวาด

ผมเดาว่าน้องเค้าน่าจะมีปัญหาด้าน สมอง อาจจะเป็นโรค hyper รึอะไรสักอย่างที่ผมเรียกไม่ถูก

เพราะ จะอยู่ไม่สุขตลอดเวลา ทึ้งผมแม่ กระทืบเท้า และส่งเสียงร้องโหยหวน

แต่หน้ายังยิ้มแย้ม

ผมหันไปดูแม่ของเด็กคนนั้นอีกครั้ง

เธอนั่งนิ่ง มือกอดลูก และลูบหัวอย่างอ่อนโยน

ในขณะที่ลูกชายของเธอยังออกฤทธิ์เดชไม่หยุด

และเหมือนจะแรงขึ้นๆ

ผมอดชื่นชมในใจไม่ได้

ว่าคนเป็นแม่นี่ช่างมีความอดทน และ รักลูกของตนเสมอ

ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหน

ผมเริ่มสงสารเธอ ที่ต้องทนกับการมีลุกชายแบบนี้

เสียงร้องยังคงดังขึ้นๆ และ แรงกระทืบรถก็เริ่มแรงขึ้น เช่นกัน

ท่ามกลางสายตาของคนทั้งรถ

อยู่ๆ ภาพที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

แม่ผู้อ่อนโยนและอดทนอดกลั้นนั้น

กรีดร้องขึ้น และ เริ่มลงมือทุกตี ลูกชายของตนเองอย่างบ้าคลั่ง

และคราวนี้สายตาทุกคู่ จับจ้องอยู่ที่เธอและลูกชาย

สักพัก ..เธอก็สงบลง พร้อมลูกชายที่เริ่มเงียบเสียง

แต่ยังมีรอยยิ้ม และ สายตาที่ว่างเปล่า เหมือนเช่นเดิม

ผมลงจากรถด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก

ผมอดถา่มตัวเองไม่ได้

ว่าผมควรสงสารใครในที่นี้

แม่รึลูก

*****************************