parmermemo

เย็นวันหนึ่งที่ร้านอาหารริมทางเดิน

ผู้คนเยอะแยะ ขวั่กไขว่

อาหารมาแล้ว เต็มโตะ๊ และ เรากำลังจะเริ่มจัดการมัน

พลันก็มีเด็กน้อยแขกคนหนึ่่ง ยิ้มหวานและ พูดไทยสำเนียงแขกแบบ ท่องจำเล็กน้อยว่า

ลูกอม 10 บาทช่วยซื้อหน่อยค่ะ

ปฏิกริยาแรกของเราคือ เงียบ และ ส่ายหน้า

ปกติผมไม่ชอบ การมาเรี่ยรายเงินตามโต๊ะ รึขายของแบบนี้อยู่แล้ว

และปกติที่เจอมาตลอด มักจะมาขอแบบกึ่งปล้นสะดม ด้วยความสงสาร

ทำหน้าตูด และ ยืดบิดไปมา แบบ เมื่อไหร่จะให้ซักที

และเมื่อเราส่ายหน้า รึ บอกไม่ว่าไม่ครับผม

หลายครั้งที่แสดงออกใส่เราคือ หน่างอ ไม่ก็ บ่น ร้ายสุดก็คือด่าตามหลังมา

ซึ่งมันทำให้รู้สึกแย่ได้ทุกที ว่า เราทำอะไรผิด ?

ผมคิดเล่นๆ เสมอว่า ...เดือนๆ นึง เค้าเหล่านั้นน่าจะได้รายได้มากกว่าผมเสีัยอีก

และ ถ้าวันนึง ผมเดือดร้อน ไม่มีบ้าง ไปเดินแบมือขอแบบนี้ จะมีใครสงสารมั้ย....

ถ้าผมจะให้ ส่วนใหญ่จะให้คนที่ มีการแสดง เล่นดนตรี รึ ทำอะไรสักอย่างเพื่อนแลกกับเงิน

ผมรู้สึกว่า คนเราควรลงทุนอะไรบ้าง ถ้าจะต้องการอะไรจากคนอื่น

เพียงแค่คิดว่าตัวเองพิการ และ จะนั่งเฉยๆ ก็คงต้องนั่งไปแบบนั้น

อันนี้ไม่นับพวกที่โดนแกงค์ จับมาปล่อยตามจุดต่างๆ

ซึ่งคงเลือกอะไรไม่ได้อยู่แล้ว

กลับมาที่น้องคนนั้นกันต่อ

เธอเดินจากไปสักพักหนึ่งแล้ว โดยไม่ได้แสดงกริยาอะไร เมื่อโดนผมปฏิเสธ

ยังคงยิ้มหวานให้ แม้ไม่ได้อะไรจากพวกเราเลย

อาหารเริ่มกร่อยลงโดยไม่มีสาเหตุ

ความคิดเริ่มวนในหัวผม

นี่เราใจดำเกินไปรึเปล่า.... แล้ว เค้าจะขายมันได้มั้ย

ทำไมน้องเค้ายังยิ้มอยู่ได้ แม้ไม่มีใครซื้ออะไรจากเธอเลย

แววตาที่ผมจำได้

ก็ยังเป็นแค่แววตาเด็กคนนึงที่ยังร่าเริง

เหมือนเดินขอขนมจากผู้ใหญ่

และมันทำให้ผมรูั้้สึกเหมือนเป็นผู้ใหญ่ใจร้าย

แม้อีกส่วนก็บอกตัวเองว่า

อย่าให้โดนหลอกเพราะความน่าสงสารสิ

ถ้าเราให้ไป ก็ไม่มีวันจบ พวกนี้ ส่วนใหญ่ มีขบวนการทั้งนั้นแหละ

แล้วมันจะสิ้นสุดตรงไหนเล่า

รอยยิ้มหวานๆ แววตาใสๆ ของเด็กสักคน

มันไม่ควร ถูก ปฏิเสธ รึ ทำเหมือนเธอเป็นอากาศ แบบนั้น

และผมก็ทำไปแ้ล้ว

.........................

ก่อนกลับ ผมยังมองหา ว่าน้องคนนั้น หายไปไหนแล้ว

แน่นอนว่า เธอไม่อยู่

ป่านนี้คงไปอยู่แถวๆ ร้านอาหารใดร้านอาหารหนึ่ง ละแวกนี้

ท่ามกลางผู้คน และอาหารเต็มโต๊ะ

และแน่นอน รอยยิ้มและแววตาเหล่านั้น คงไม่มีค่าใด

ให้เราจดจำ รึ แม้แต่พูดถึง

นั่นเพราะ สำหรับเรา

เธอก็เป็นได้ แค่อากาศ

และเลือนไปได้ ในไม่กี่วินาทีถัดมา

แต่อย่างน้อย ผมก็รู้แล้ว

ว่าอากาศ

มีแววตา และ รอยยิ้มเป็นแบบใด

******************************