parmermemo

พอเริ่มจะแก่ คนส่วนใหญ่ก็เริ่มจะกลัว

บ้างก็กลัว ความเหี่ยว กลัว สังขารร่วงโรย

บ้างก็กลัวไม่มีคนรัก ไม่มีใครดูแล

แต่มาลองนึกดูดีๆ ในความแก่ก็มีความดีอยู่เยอะเหมือนกัน

ลองมาดูกัน

พอเราอายุมากขึ้น ความสำคัญของ สิ่งไร้สาระเริ่มลดน้อยลง

แต่ก่อน เราอาจหมกมุ่นอยู่กับ ความรัก ทรงผม เสื้อผ้าใหม่ๆ แฟชั่นใหม่ๆ

และเหนื่ือยกับการวิ่งไล่ตามมัน

แต่พอเข้าสู่วัยนี้ เราจะมีเรื่องให้คิดมากมายกว่านั้น ค่าบ้าน ค่ารถ ค่าประกัน

ค่าเทอมลูก ค่าเทอมเมีย โอย สารพัด จะต้องวิตกกังวล

บางที ใส่อะไรออกมาจากบ้านยังไม่ค่อยได้ใส่ใจเลย เอาสบายเข้่าว่า

แล้วคุณจะพบว่า พอไม่ต้องวิ่งตามอะไรแล้ว ชีวิตมันช่างมีความสุึขจริงๆ

พออายุมากขึ้น คุณจะพบว่่า เพื่อนคุณน้อยลง ...อย่า อย่าเพิ่งคิดว่ามันดียังไงกัน เพื่อนน้อยลงนี่

เพราะเพื่อนที่หายไปส่วนใหญ่เป็นเพื่อนกิน เพื่อนที่เฮไหนเฮนั่น มันก็ไปกับเวลา

เพื่อนที่คุณเหลืออยู่ตอนนี้ ส่วนใหญ่จึงเป็นเพื่อนที่ใช้พูดคุยปรึกษาปัญหาได้

และด้วยภาระต่างๆ ที่คนวัยนี้ต่า่งเจอะเจอ ต่างก็คงมีเวลาให้เพื่อนน้อยลงๆ

และเพื่อนที่จะเหลืออยู่ในที่สุด คือเพื่อนแท้ ที่ แม้ไม่ต้องเจอ

ก็ต่อกันติดทุกครั้งที่พบกันอีก แม้นานเพียงใดก็ตาม

คุณจะพบว่า คุณมีความมั่นใจขึ้น ในแง่ของความคิด

และเติบโตขึ้น ในแง่ของจิตใจ

นิ่ง ใน เวลาที่ควรจะนิ่ง

และแข็งแกร่งได้อย่างไม่น่าเชื่อ ในเวลาที่จำเป็น

อันนี้ในกรณี ของวัยผู้ใหญ่ทั่วไป ที่ไม่ใช่ผู้ใหญ่ใจเด็ก ที่ยังร้องไห้ฟูมฟายได้ในยาม

โดยแฟนเด็กทิ้ง นั่นไม่นับ...

และออกจะน่าแปลก แต่ส่วนใหญ่จะจริง

คือพอเริ่มมีอายุ เรามักจะดูดีมีเสน่ห์มากขึ้น คุณอาจแปลกใจ

มันจะดีได้อย่างไร ยิ่งแก่ ก็ยิ่งเหี่ยว...

นั่นเพราะเสน่ห์ของคนมันไม่ได้อยู่ที่ความเหี่ยวน่ะสิ

เราถูกหลอกโดยโฆษนาต่างๆ ว่า เราต้องฝืนสังขารให้ตึงกันตลอดเวลา

ถึงจะเรียกว่าดูดี

แต่ในความจริง ผมว่า

คนเราแต่ละวัย มีความงาม และดูดีต่างกัน

ถ้าเราทำตัวให้สมวัย แต่งแต่พอดี รักษาตัวเองให้พอเหมาะ

เราจะยังสามารถ ดูดีอยู่ได้ เพราะจำไว้เสมอว่า

รอยย่น คือรอยของประสบการ์ณ

และตีนกา คือริ้วรอยแห่งความสุข : )

สุดท้าย ข้อที่คนส่วนใหญ่ ที่แก่แล้วยังเป็นโสดกลัวกันก็คือ

กลัวไม่มีคนรัก และ ไม่มีคนคอยดูแลยามแก่เฒ่า

เราจะกลัวไปทำไมกัน

จะวัยไหน เราก็ต้องมีคนมารักเราในแบบที่เราเป็น

อายุ 50 60 ก็ต้องมี คน 50 60 ที่ยังเห็นค่าในตัวเรา

น่าจะดีใจด้วยซ้ำ ว่าวัยนี้

คนคงไม่ได้มารักเราที่รูปกาย

และคนที่เข้ามาในชีวิต

ก็เพราะเขาเหล่าันั้น เห็นค่าในตัวของเรา ผ่านทางความคิด และ จิตใจ

ความสวยงามจึงไม่จำเป็นอีกต่อไปในตอนนี้

รึถึงแม้จะไม่มีใครเลยในชีวิตตอนนั้น

ก็จะแปลกอะไรเล่า

ความรักก็ส่งต่อไปให้ได้ทุกอย่าง รัก แมว รัก หมา รักเพื่อนบ้าน รึแม้แต่พนักงานเซเว่นแถวบ้าน

รึแม้แต่คนเดียวที่เราควรจะรักไปจนกว่าจะหมดลมหายใจ

นั่นคือตัวเอง

เราจะยังรักและดูแลตัวเองได้ เท่าที่เรารักที่จะมีชีวิตอยู่ และรักที่จะมีความสุข

และแล้ว

ความแก่ก็ไม่น่ากลัวอีกต่อไป : )

********************************