parmermemo

แม่เคยบอกผมนานมาแล้ว ว่า

เวลาถึงช่วงแย่ๆ ของชีวิต

สิ่งเดียวที่เราทำได้ คือ อดทน

นั่นเพราะเราคงหนีไปไหนอีกไม่ได้

จะไกลเพียงไหน ความทุกข์ก็หาเราเจออยู่ดี

เวลาเราอยู่ในห้วงทุกข์

มันช่วงดูนิรันดร์ และ เหมือนหาทางออกใดไม่มี

และบางครั้ง ความทุกข์นั้นมันอาจยาวนานกว่าที่เราคิด

เหมือนไม่มีที่สิ้นสุด

เมื่อเรา รับได้ หนึ่ง ..มันก็มักจะมี สอง สาม สี่ ตามมา

ประหนึ่งให้แหลกราญกันไป

ผมอยู่กับความทุกข์ต่อเนื่องกันมา เกือบ 10 ปีแล้ว ทั้งก่อน และ หลังแม่จากไป

พอเหมือนอะไรจะดี ก็ พังทลายลงทุกที ทุกครั้งไป

ผมคงทนอยู่กับมันมาจน วันนี้มันเป็นเพื่อนสนิท

แล้ว จู่ๆ เพื่อนสนิทก็เหมือนจะกำลัง จากไป

ตลอดทางที่นั่งรถกลับบ้าน

ภาพเก่าๆ มันก็ กลับมาเตือนความจำในหลายๆสิ่ง

งานแรก ....ที่ผมได้วันละ 200 นั่งทำโดยมีโต๊ะ กับโทรศัพท์

ขายตั๋วเครื่องบิน กลาง ประตูน้ำ ในร้านที่ครึ่งหนึ่งเป็นร้านขายเสื้อโหล และอีกครึ่งเป็นโต๊ะ ของตั๋ว

แน่นอน โดยไม่มีแอร์

ผมทำที่นั่นได้ 6 เดือน ก็ออก

ตามมาด้วยการทำงานที่ใหม่ 2 วัน และ อีกที่ ครึ่งวัน

และทุลักทุเลมาอีกหลายปี

ผมจำเงินก้อนแรกที่ได้จากการฝึกงาน 4 เดือน กับเงิน 2000 บาทตอนนั้น

ที่แม่ไม่ยอมใช้มัน และ เก็บมันไว้ จนนาทีสุดท้าย

มันเป็นเงินก้อนแรกและก้อนเดียวที่ผมทำให้แม่ .....

ถึงวันนี้ ทุกอย่างมันเป็นบทเรียนให้กับชีวิตผม

แม้ว่ามันกำลังดีขึ้น

แต่เราก็รู้ ว่ามันไม่เคยมีอะไรแน่นอนในชีวิต

ทุกอย่างยังหมุนขึ้นและลงอยู่เสมอ

วันนี้ มั่งมีเบิกบาน พรุ่งนี้อาจร่วงลงดินอีกครั้งก็ คงไม่แปลกอะไร

เพราะไม่ว่าอย่างไร

มันก็คงวนเวียนมาให้เจอเช่นนี้ เสมอ

ผมแค่อยากจะบอก

ว่าใครก็ตาม ที่กำลัง อยุ่ในช่วงแย่ๆ ของชีวิต

ผมรู้....ว่าเวลามันแย่ ทุกอย่างมันแย่ได้เพียงไหน

แต่ก็รู้อีกเช่นกัน ว่ามันไม่มีทางจะแย่ได้ตลอดไป

ขอให้อดทน....

รอ....

มันต้องมีวันที่ทุกอย่าง ผ่านพ้นไป

และโลกกลับมาเป็นของเรา

เหมือนเช่นเคย

****************************