parmermemo

ถ้าความสุขของคนสูงอายุ คือการพูดคุยระลึึกถึงความหลัง

ความสุขของวัยอย่างเราๆ ก็คงเป็น อนาคต และการค่อยๆ ก้าวไปอย่างช้าๆ

เพื่อความมั่นคง ทั้งทางการเงิน และจิตใจ

เมื่อวาน มีเพื่อนพ่อมาหาพ่อที่บ้าน

ท่าทางจะระลึึกความหลังกันสนุกอยู่พอสมควร

เพราะพ่อเมาเละ กับมายังกินเหล้าต่อคนเดียวถึงตีหนึ่ง

ผมก็ได้แค่เตือน เพราะสุดท้าย คนที่รู้ตัวเองดีที่สุด ก็คือพ่อ

ว่าอะไรที่ทำแล้วมีความสุข ในเวลาที่เหลืออยู่

เพื่อนพ่อคุยกับผม เรื่องสนใจจะซื้อบ้านที่ผมอยู่

เพราะได้ข่าวจากพ่อว่าผมเคยจะขาย

ผมตอบไม่ถูก ว่าตอนนี้ยังอยากขายมันอยู่รึเปล่า

บ้านแห่งความทรงจำหลังนี้

ผมจึงทำได้แค่ตอบเลี่ยงๆไปว่า ผมยังหาที่อยู่ใหม่ให้ผมกับพ่อไม่ได้

แต่ท่าทางแกจะอยากได้มาก บอกผมว่า

แกซื้อแล้วก็ ยังอยู่กันต่อไปได้ แกแค่อยากช่วย

แต่ขอราคากันเองนะ !!

ผมสรุปไม่ได้ ว่านั่นเป็นความหวังดีแน่่่หรือเปล่า

เพราะเราโดนคนกันเอง หลอกมามากพอแ้ล้ว

ตอนนี้ผมไม่เชื่อใจใคร

และน่าจะดีที่สุด ถ้าบ้านยังเป็นชื่อผม

อย่างน้อยก็ยังมั่นใจได้ว่า ยังมีบ้านอยู่

ในช่วงรอยต่อระหว่าง การก้าวเดินของผม

ทุกอย่างรอบๆตัว เหมือนจะเิ่ริ่มดีขึ้น และดีขึ้น ทีละนิด

ถ้าวัดจากวันแรกที่ไม่มีอะไรเหลือเลย นอกจาก น้ำตา..

แต่ตอนนี้ ก็นับว่าเดินมาไกลพอดู นับจากจุดนั้น

แม้จุดหมายยังห่างไกลนัก แต่ ผมก็รู้แล้ว

ว่ากำลังเดินหน้าอยู่ มิใช่ถอยหลัง

ผมถามพ่อเรื่องขายบ้าน ว่าพ่อเห็นเป็นอย่างไรบ้าง

คำตอบก็เหมือนทุกครั้ง แล้วแต่ลูก.. และต่อด้วย

พ่อคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว อะไรที่ลูกว่าดี พ่อก็ว่าดีตามนั้น

ผมจึงสรุปด้วยตัวเองว่า ผมจะยังไม่ขายมัน อย่างน้อยก็ไม่ใช่เร็วๆ นี้

และไม่ว่าระหว่างเรา เวลามันจะเดินไปด้วยกันอีกนานเท่าไหร่

ก็ไม่เห็นเป็นไร

ผมยังเดินอยู่ และ พ่อก็ยังเดิน ....อยู่ กับผม

แม้เราจะเดินกันช้าแค่ไหน

และผมยังต้องหันไปดูพ่อตลอดทาง ว่ายังเดินมากับผมรึเปล่า 

แต่ก็ยังดีกว่าเดินอยู่คนเดียว ใจริง่มั้ยครับ

ผมว่า......

จากที่ไม่เคยเห็นจุดหมายปลายทาง

แต่ วันนี้ ผมเริ่มเห็นมันแล้ว

เจ้าจุดหมายนั่น.... แม้จะยังแค่เงารางๆ

แต่มันจะชัดขึ้น และชัดขึ้น ในทุกก้่าวที่เดินไป อย่างแน่นอน

ผมเชื่อเช่นนั้น

**************************