parmermemo

คิดว่าจะเขียนเรื่องนี้มานานแล้ว แต่ไม่สบโอกาสเสียที

เรื่องของราก และ ผล

เมื่อรากของเรามันไม่หยั่งลงลึกพอที่จะ หยัดยืน

เมื่อสารอาหารมันไปส่งไปถึงปลายสุดของกิ่ง ก้าน ใบ

....ผล ที่ออกมา จึงสวยงามแต่เพียงเปลือก

แต่เน่าเฟะ และ กลวงโหว่ ข้างใน

สังคมไทยแต่นมนาน ไม่เคยมีสภาวะการโดนกดขี่ข่มเขงจากชนชาติอื่น

อย่างน้อยก็ไม่เคยในสมัยที่เราๆ ท่านๆ มีชีวิตอยู่นี้

เราจึงยึดถือคำว่า อิสระ รวมถึงการตามใจของตนเป็นที่ตั้ง

และความรักในเผ่าพันธ์พวกพ้อง รวมถึงประเทศชาติ

เป็นเรื่องรอง

อะไรที่มาจากที่อื่น ล้วนดีกว่าที่มีอยู่เสมอ

ในสายตาของเรา

ไม่เคยมีอะไรน่าภาคภูมิใจ ไม่เคยมีอะไร อยู่ในสายตา

ผมอาจจะแก่เกินจะเข้าใจเด็กสมัยนี้ ขณะเดียวกันก็เด็กเกินจะเข้าใจผู้ใหญ่บางคน

ว่าเรากำลังเดินไปทางไหน

เรามีอิสระทางความคิดและการสื่อสารกันมากเกินไปรึเปล่า

จนทำให้ทุกอย่างมัน ฉาบฉวยและกระด้าง

ผู้คนแต่งตัวสวยงาม ดูดี ทรงผมสุดเท่ห์ เก๋ และ เหมือนในหนัง ละครเกาหลีทั้งหลาย

บางคนบอกว่า มันก็เป็นไปตามสมัย...ใช่ มันเป็นไปตามสมัย

แต่จะมีสมัยใดที่วัยรุ่น เอาแต่ สนใจเรื่องภายนอก และปิดประตูสำหรับทุกเรื่อง

ที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง เหมือนสมัยนี้

หลายครั้งที่ผมเห็น เด็กมหาลัยแถวบ้านผม สาวหัวทองสองคน

ตะโกนคุยข้ามหัวลุงแก่ๆ คนนึงบนรถเมล์

เพียงเพราะจะคุยกันเรื่องผู้ชาย

ผมเห็นสาวสายเดี่ยวสีแดง ตรงป้ายรถเมล์

มันคงไม่เป็นอะไร ถ้านี่ไม่ใช่ช่วงที่ ทั่วอาณาจักรไทย

ล้วนสลัวอยู่ในความอาดูร

บางคนบอกไม่เห็นเป็นไร ทางการไม่ได้บังคับ

ใช่ ท่านไม่ได้บังคับ

มันเป็นเรื่องของ หัวใจ และ กาลเทศะ ล้วนๆ

ซึ่งใครก็คงสอน รึ บังคับกันไม่ได้

ถ้ารากมันไม่ดีพอ

ผมเห็นคนโวยวายตามเนต และ เวปบอร์ดสาธารณะ

เพียงเพราะ ไม่ได้ดูรายการตลก และการ์ตูนที่ชอบ

ช่วงที่สถานีโทรทัศน์ไว้ทุกข์

มันจะกระไรนักหนา แค่ทีวีจะเป็นสีไม่สี รึ มีรายการที่ชอบรึไม่

มันยังมีให้ดูอยู่ก็บุญหัว สักเท่าไหร่แล้ว

ใครจะเท่ห์ จะเก๋ จะแนว ยังไง

ตัวใคร หัวใคร ก็ทำไปเถิด

แต่ขอเพียงยังมีกาลเทศะ และหัวใจที่ดีอยู่ข้างในบ้าง

เพราะเปลือกที่ห่อ ชฎาที่สวม

มันเปลี่ยนไปได้ตามแฟชั่น และ สมัยนิยม

แต่สิ่งที่เรียกว่า จิตสำนึก

มันคงไม่มีอะไรไปเปลี่ยนมันได้

ถ้ามันไม่ได้ถูกอบรมสั่งสอนไว้

เสียตั้งแต่ยังเป็นราก...

****************************