parmermemo

เวลาลมพายุพัดผ่านมา ณ ที่ใดก็ตาม

ต้นไม่ที่ยังยืนต้นอยู่ได้

มักเป็นต้นไม้ ที่ อ่อนลู่ และ เรี่ยละแผ่นดิน

ในเวลาแบบนั้น

ความใหญ่โต เปลือกที่หนา ลำต้นที่แข็งแกร่งของไม้ใหญ่

ล้วนไม่สามารถ ช่วยให้ตัวเองหลุดรอดจากการ โหมกระหน่ำของลมพายุได้

สุดท้ายก็หัก ก็แหลกราญลงไป

พร้อมกับความทรนงในตนเองที่เคยมี

ก็หักโค่นลงไปด้วย เช่นกัน

ถ้าวันนี้เราอยู่ในจุดที่ต่ำที่สุด

ในเมื่อมันไม่มีจุดที่แย่ไปกว่านี้

ก็แปลว่าเราไม่มีอะไรจะเสีย และสิ่งเดียวที่จะทำให้ผ่านมันไปได้

คือความอดทน

ใช่มันยาก...

และการอดทน ในเวลาที่ไม่มีอะไรเหลือ

มันคงยิ่งยากขึ้นไปอีก

การกอบกู้ทุกๆอย่าง มันคงไม่ได้เสร็จสิ้นภายในวันเดียว

เช่นเดียวกับตอนก่อร่าง สร้างมันขึ้นมา

ปราสาททราย ใช้ทรายกี่ล้านเม็ด เพื่อให้มันเป็นรูปร่าง และ ดูสวยงาม

และเพราะมันเป็นเพียงกองทราย

เราจึงน่าจะรู้ว่ามันไม่จีรัง

ถึงใช้เวลานับเดือน ปี เพื่อก่อ เพื่อสร้างมัน

แต่เวลาน้ำมันพัดพาไปนั้น

ใช้เวลาแค่ชั่วอึดใจ

แต่กลับทิ้งรอยไว้ในใจเรา ตลอดกาล

วันนี้ถ้าท้อ ถ้าเหนื่อย

คงทำได้แค่หยุดพัก แต่ไม่ใช่หยุดเดิน

การโตอย่างช้า ช้า

คงไม่ไปได้แปลว่ามันหยุด และตายลง เสียกลางทาง

การก้าวเดินตามหลังคนอื่น

อาจมีข้อดีที่ทำให้เรา มีเวลาได้คิด และ มองเห็นปัญหา

จากสิ่งที่ผู้อื่นเคยผ่าน และ ทำผิดพลาด

และเอามาหลอม ทำให้รากฐานของเรามันแน่นหนาขึ้น

ผมท้ออยู่ในทุกวัน

เหนื่อยในทุกเวลา

แต่ก็แค่ ท้อ แค่ เหนื่อย

การเดินช้าคงไม่ได้ทำให้เราไม่ถึงจุดหมาย

ก็แค่ถึงช้ากว่าคนอื่นเค้า

แล้วเราก็คงได้ไปยืนในจุดเดียวกัน

ในที่สุด

แต่เราคงมีเรื่องราวมากมายที่จะเอามาเล่า

มาอวด

ว่าในระหว่างทาง เราได้ใช้เวลาเหล่านั้น

ผ่านพบกับสิ่งใดไปบ้าง

เราเสียเวลาหยุดถ่ายรูปดอกไม้ และ เสียเวลาไปกับการหลบพายุ

นานแค่ไหน

แล้วมันจะผ่านไป

ถ้าเราอ่อนลู่ลม แต่ไม่อ่อนแอพอที่จะให้มันพัดพาเราไปได้

หนึ่งในผู้อยู่รอด

ก็จะเป็นตัวของเรานั่นเอง

**************************