ความอุ่นของความรัก
posted on 02 Jan 2008 12:01 by parmer in memo
ระยะทาง บางทีมันคงไม่ใช่ตัววัดความห่างไกล
เท่าที่หัวใจเรามันยังคงสัมผัสได้
ถึงความมีอยู่ของความผูกพัน
400 กิโลเมตร จากกรุงเทพ
ผ่านขุนเขา และ หนทางอันคดเดี้ยว
ในแพที่ลอยโดดเดี่ยว
อยู่กลางแม่น้ำซองกาเลีย
อำเภอ สังขละบุรี
คืนวันสุดท้ายของปีเก่า
นับเป็นปีที่เป็นการฉลองปีใหม่ที่เงียบ กว่าทุกปี
เงียบ...แต่ไม่รู้สึกเหงา
ไอหนาวที่อวลอยู่เหนือสายน้ำ
ไกลๆ ลิบๆ คือเสียงของงานเฉลิมฉลอง ดังแว่วอยู่ทั่วคุ้งน้ำ
ผมนั่งอยู่ในมุมๆ หนึ่งบนแพ
ห่อตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่ม...มองออกไปรอบๆ
มันมืดมิด มีแต่แสงดาว และ แสงพลุไฟ
ไม่มีการนับถอยหลังใดๆ ไม่มีการเฉลิมฉลอง
อากาศหนาวลงทุกที....ทุกที
ผมค่อยๆเปิดดู
ข้อความต่างๆ จากเพื่อน พี่และน้อง
และทุกความปราถนาดี
เลยเที่ยงคืนไป 30 นาทีแล้ว...
ที่ผมได้รับสายของคุณจากกรุงเทพ
เสียงจากปลายสาย...ทุกถ้อยคำ
มันอบอุ่น และเต็มไปด้วยความจริงใจ
ที่ผมสัมผัสได้.....
ผมยังคงอยู่กลางเวิ้งน้ำ..ที่หนาวและเย็นยะเยือก
ท้องฟ้ายังมืดมิด และมีเพียงแสงดาว
วงสุราข้างๆ ผมเริ่มหลับไหลกันไปทีละคน...
ผมวางสายนั้น...
มองไปรอบๆตัวอีกครั้ง
ทุกอย่างยังคง เงียบงันและเยือกเย็น
แต่หัวใจผมไม่รู้สึกหนาวเลยแม้สักนิด
ปีที่ผ่านไปกับทุกความสูญเสีย
ทุกร่องรอยของการดีใจและเสียใจ
ผมเพิ่งรู้ว่า
แม้เราจะจากมาไกลเพียงไหน
ผ่านหุบเขา หนทางไกลกี่ร้อยไมล์
แต่ความอบอุ่นของความรัก
มันก็ยังคงตามหาเราจนเจอ
และ ทำลายทุกความเหน็บหนาว
ในใจของเราได้เสมอ
**********************************
อืม จริงๆ ไม่อยากเขียนตอบcommentนี้เท่าไหร่
อยากให้คนที่คุณเขียนถึง เข้ามารับ ไปเต็มๆมากกว่า:)
ขออนุญาตละกันเนอะ:P
"ชอบนะ ชอบมาก"
...ขอบฟ้า เหนืออาณาใดกั้น
ใช่รักจะดั้น ยากกว่านก โบยบิน
รักข้ามแผ่นน้ำ รักข้าม แผ่นดิน
เมื่อความรักดิ้น ฟ้ายังสิ้นความกว้างไกล
ขอบฟ้า ทิ้งโค้งมาคลุมครอบ
อ้าแขนรายรอบโอบโลกไว้ ภายใน
เหมือนอ้อมกอดรัก ...
#1 By หนุ่ย (203.113.81.166) on 2008-01-02 14:16