parmermemo

ความสุขของวัยเด็ก คือความไม่รู้

ไม่ปักใจในสุข และไม่รับรู้ในทุกข์

เมื่อไม่รู้..ย่อมไม่ทุกข์

และเมื่อสุข จึงสุขได้อย่างเต็มที่

ยิ้มได้อย่างกว้างขวาง เบิกบาน ...

หนึ่งในเทศกาลโปรดของผมคือคริสมาสต์

อาจเป็นเพราะิอยู่โรงเรียนคริสต์...เทศกาลนี้จึงพิเศษกว่าที่อื่น

เป็นวันที่ผมรอคอย.. โรงเรียนจะจัดงานให้นักเรียนเดินเที่ยวเล่นได้เต็มที่

มีเครื่องเล่น ซุ้มเกมส์ต่างๆ มากมาย

และวันนี้ แม่จะให้เงินเยอะเป็นพิเศษ

และมันมักหมดไปกับของเล่น

และเกมส์ต่่างๆ

อีกสิ่งที่ ผมรอคอยคือต้นคริสมาสต์หน้าโรงเรียน

ตอนเด็กๆ จำได้ว่ามันช่างดูสูงใหญ่

เสียเหลือเกิน

กว่าจะรู้

ว่าซานตาครอสหน้าโรงเรียน คือลุงแขกยามใส่ชุด

ต้นคริสมาสต์ก็แค่ ต้นไม้ปลอมที่เหมือนจะเล็กลงทุกๆ ปี

ก็ผ่านเวลาไปหลายปีพอดู

ยิ่งขึ้นชั้นเรียนสูงขึ้น

งานคริสมาสต์ของโรงเรียน

ก็ดูจะน่าตื่นเต้นน้อยลง

เกมส์ต่างๆที่มี ก็ดจะูน่าเบื่อไปเสียหมด

แม้แต่ลุงซานตาครอสคนเดิม

ก็ดู น่าเบื่อและ น่าตลก

ก็แค่ลุงยามใส่ชุด....

การเติบโตมันคงเดินสวนทางกับจินตนาการกระมัง

เราทำมันหล่นหายไปสักเท่าไหร่กัน

ตลอดการเดินทางเพื่อเติบโต

การอยู่กับความจริงมันอาจจะดูเศร้าไปบ้าง

เพราะทุกเทศกาลก็คงไม่ต่างกัน สำหรับ เรา

ถุงเท้าก็เ็ป็้นแค่ถุงเท้า เวลามองเห็น

ไม่ได้สำคัญ รึ น่ารอคอยของขวัญใดๆ 

เหมือนเมื่อก่อน

เพราะเรารู้แล้ว ว่าซานตาครอสมันไม่มีอยู่จริง

แต่ข้อดีของการเติบโต

คือเราไม่เห็นจำเป็นต้องรอให้ ซานต้า

รึใครที่ให้มาให้ของขวัญ รึ ความสุข

ในเทศกาลไหนๆ

เมื่อเรารู้ว่ามันไม่มีอยู่จริง

ผู้ที่จะนำความสุขกลับใส่ถุงเท้านั้นได้

ก็มีแต่เรา

ลืมความจริงไปซักพัก

รำรึกถึงช่วงเวลาที่เรายังเชื่อ...ในจินตนาการ

และยังมีความหวัง

กับทุกสิ่ง

ในคืนคริสมาสต์อีฟแบบนี้

อีกสักครั้ง

ไม่แน่...ตื่นมา

อาจมีความสุข

นอนรออยู่ในถุงเท้าของเราก็ได้

merry christmas ครับ

: )

********************

ปล เปลี่ยนธีมแล้วนะครับ