parmermemo

ว่าด้วยเรื่องหมาๆ...

บางคนว่าไว้   หมาปากเปราะ มักไม่กัด....หมากัด มักไม่เห่าเตือนล่วงหน้า

อาจจะจริง 

ผมเคยเห็นกะตา  ไปเที่ยวกับเพื่อนที่ไหนซักแห่ง  แล้วเพื่อนเห็นหมา พิการ

มันมีสามขา น่าสงสารเป็นยิ่งนัก

กำลังหาขนมจะให้มัน  หันไปอีกที อ้าวววว....

เพื่อนผมโดนมันกัด....ที่สำคัญ  มันคลาน สามขามากัด   -*-

สรุปไม่ต้องให้ละขนงขนม  ...พาเพื่อนส่งโรงบาลแทนวันนั้น

แต่จะอย่างไรก็ตาม

ในบรรดาความเจ็บใจ และเจ็บปวดที่สุด

น่าจะมาจากหมาในบ้าน...ที่เรารักนักรักหนานั่นแหละ

ยิ่งรักมาก....โดนมันกัด รึ ทำร้าย

ก็ยิ่งแค้นมาก....!!

เคยเลี้ยงหมาพันธ์ชิสึ ตัวหนึ่ง เอามาตั้งแต่ ยังกระจิ๋วหลิว

เลือกตัวนี้เพราะมันน่าสงสารที่สุด เจ้าของบอกว่ามันไม่ค่อยกินนม

เพราะโดนพี่ๆ แกล้ง   ให้น่าสงสารเป็นยิ่งนัก  ผมจึงเอากลับมาฝากแม่

และจากนั้น มันก็กลายเป้น น้องผมไปโดยปริยาย

เพราะแม่เรียกมันว่า ไอ้ตัวเล็ก...และเรียกผมว่าไอ้ตัวใหญ่

มันเป็นหมาประสาท และกวนตีนเป็นที่สุด

เวลาให้อะไรมันกิน พวกกระดูก  มันจะไม่กิน  แต่จะคาบมาวางไว้บนตักเรา และมันจะขึ้นมานั่งตัก

แต่....

อย่าคิดจะลุกรึขยับใดๆ เป็นอันขาด....เพราะมันจะขู่ ฟ่อๆ

และถ้าเผลอ ไปโดนกระดูกนั้นปั๊ป   เป็นโดนกัด

เหมือนแกล้ง .....ไม่ว่าเราอยู่ตรงไหน   หันไปไกล้ๆ จะเห็นขนม หรือกระดูก

ที่มันเอามาวางล่อเรา .... เขยิบหนี  มันก็จะคาบมาวางให้ไกล้กว่าเดิม

เอากะมันสิ !

จริงๆ จะว่าตลกก็ตลกดี  แต่หลายๆ ครั้งมันก็กัดแม่ ...เลือดออกไปหลายหน

ผมคิดจะเอาไปปล่อย  บอกแม่ มันกัดเจ้าของเลี้ยงไม่ได้

แล้วแม่ก็จะห้ามไว้ทุกครั้ง   แต่ผมก็แอบเตะมันทุกครั้งที่มีโอกาส

ด้วยความหมั่นไส้เป็นยิ่งนัก

แต่แล้วก็ถึงวันที่ผมได้เห็น...ว่ามันคงจะจริง

เรื่องที่ว่าหมามันรักเจ้าของ...และในที่นี้

เจ้าของของมันคือแม่

เช้าวันที่แม่ล้มในห้อง....  ถ้าผมไม่ได้ยินเสียงมันเห่าร้องบอก

ก็คงจะได้ช่วยแม่ช้าไปกว่านี้อีก

และตลอดเวลาที่เราพาแม่ขึ้นรถพยาบาล

มันไม่เคยห่าง และ ยืนขวางทุกคนที่จะไปแตะแม่  ขู่ และ กัดสารพัด

เหมือนที่มันทำเสมอ  เวลาหวง และ ห่วงของรัก

และผมเพิ่งตระหนัก....

ว่าแม่เป็นของรักของมันแค่ไหน

ในวันนั้นเอง

เสร็จงานทุกอย่างผ่านไป

มันหงอยลงอย่างเห้นได้ชัด....ไม่มีการ แกล้งเอากระดูกมาวาง และ ทุกคืน

มันจะขึ้นไปนอนหน้าห้องแม่ และยังคงเอาเท้าตะกายที่ประตูห้องแม่

....ประหนึ่งจะถามว่า  ไปไหน

ผมนั่งชั่งใจอยู่หลายวัน   ก่อนจะตัดสินใจ

เอามันกลับไปคืนเจ้าของเดิม

เพราะ เวลาผมไปทำงาน  คงไม่มีใครดูแลมัน

และพ่อก็ไม่ถูกโรคกับมันอย่างแรง

ถ้าไม่มีแม่   ก็ไม่มีใครปกป้องมันได้อีก

ผมอุ้มมันไว้กับอก ขณะที่พาไปส่งคืน

แปลกที่มันไม่ขัดขืนใดๆ  นั่งซบผมนิ่ง  และมองหน้าผมเป็นระยะ

ผมไม่กล้าสบตามัน....กลัวใจอ่อน

และไม่อยากเสียน้ำตาอีกแล้ว

ผมนึกถึงตอนที่ หมาตัวเก่าของแม่ตาย

แม่ร้องไห้อยู่เป็นอาทิตย์

ประกอบกับผมต้องไปเรียนต่อ.....จึงฝากหนังสือไว้ให้แม่

เป้นหนังสือรวมภาพหมา น่ารักต่างๆ

และผมเขียนท้ายหนังสือว่า

" ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะแม่  ผมเอาหมาตัวใหม่มาให้แล้ว ทีนี้ แม่เลือกเอาเลย  ไม่ตาย ไม่หายไปจากเราด้วย

เอาไว้ดูแล้วคิดถึงผมตอนผมไม่อยู่นะครับแม่ "

ผมหาหนังสือเล่มนั้นไม่เจอ หลังงานศพแม่

แอบคิดแบบ เข้าข้างตัวเองและ ติดตลกว่า

แม่คงชอบมาก เลยเอาติดตัวไปด้วย

ไม่นานมานี้ ผมได้ข่าวว่า  ไอ้ตัวเล็ก.....

มันอยู่สบายดี มีความสุข .....

ผมก็ดีใจ และยังแอบหวังว่า

เจ้าของๆ มันคงอยู่สบายดี

และมีความสุขเสมอเช่นกัน....

**********************************