parmermemo

นับๆไป ผมก็อยู่บ้านหลังนี้มาสิบปีกว่าๆ แล้ว

ตั้งแต่สมัยมันใหม่เอี่ยม สวยงาม และ คนอยู่ในนี้ร่วม 6-7 คน

เคยมีร้านหนังสือในบ้านหลังนี้  และเป็นที่ๆ ฝึกให้ผมรักการอ่าน

และ ขุมทรัพย์ก็อยู่เพียงแค่เดินลงบันไดจากห้องผมลงไปสองชั้น

เวลาหลังร้านผิด จึงเสมือน เป็นโลกของผม ที่จะเลือกหยิบเรื่องไหนไปอ่านก็ได้

ผมรู้จักหนังสือในร้าน ณ ตอนนั้นเกือบทุกเล่ม

แม้ไม่ได้อ่าน  แต่ก็รู้จัก เพราะ ผมกับที่บ้าน เป็นคนจัดมันเองทุกเล่ม

บ้านหลังนี้มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมาย ทั้งร้ายและดี

มีคนผ่านเข้ามาอาศัย....และออกไป หลายต่อหลายคน

เมื่อพวกเค้าเหล่านั้น  ปีกแข็งพอที่จะออกบินไปได้เอง.... รวมทั้งร้านหนังสือของเราด้วย

ผมเคยเป็นคนที่ติดคนง่ายมาก และ ก็เหมือนโชคชะตาเล่นตลก..

ให้ทุกคนที่ผมติด และ รัก ...ไม่เคยอยู่กับผมได้นาน

พี่..น้อง ทั้งหลายก็จากไปตามเวลา

จากไปพร้อม ช่วงรุ่งเรืองของ เรา...แม่ ลูก

บ้านทาวด์เฮาส์ สามชั้นของเรา เริ่มเงียบเหงา

และ เราต่างมีอาณาเขตกันคนละชั้น

ต่างคนต่างจ่อมจมอยู่ในอาณาจักรของแต่ละคน

และ เราก็เริ่มจะชินไปกับชีวิตแบบนั้น

บ้าน เริ่มเป็นสถานที่สุดท้ายที่ผมอยากอยู่

ผมจะออกจากบ้าน และกลับให้ช้าที่สุด   .....  กลับมาเพื่อจะนอน และตื่น

เพื่อจะเป็นแบบนั้นอีกซ้ำๆ

หลายปีที่มันผ่านไปแบบนั้น....

ผมเอาแต่มองออกไปข้างนอก  และไม่เคยเห็นสิ่งใดในบ้าน ว่า สวยงาม

บ้านมันหดหู่เกินไป สำหรับผมในตอนนั้น

แต่ใครจะรู้...ว่าอีกไม่นาน บ้านหลังนี้

มันจะยิ่งเงียบเหงา และ หดหู่ลงไปอีก เมื่อขาด เจ้าของอาณาจักร ชั้นสอง

ชั้นของแม่..... ชั้นที่ผมต้อง ผ่าน ทั้งขึ้นและลง..

ชั้นเดียวที่เหมือนโอเอซิส เล็กๆ ....ระหว่างดินแดนที่แห้งแล้ง ของพวกเรา

แล้ว  มันก็แห้งเหือดไปหมด

รวมทั้งใจของผมด้วย

จากวันนั้นก็ สองปีกว่าๆ ที่ผมปล่อยให้บ้านมัน ผุพังไปตามเวลา

ผมยังมีชีวิตแบบเดิม

คือกลับบ้านให้ช้าที่สุด  และ  มองออกไปข้างนอก.... เช่นเคย

แล้วถึงวันนี้....

ผมว่า  ผมปล่อยมันมานานเกินไปแล้ว

.....ชีวิตของบ้านหลังนี้

มันคงหดหู่กันไปไม่จบสิ้น

ถ้ายังปล่อยทุกอย่างไว้แบบนี้

ทุกคนที่ได้มาบ้านผม พูดคล้ายๆกันว่าบ้านสวย

ทำไมปล่อยมันไว้แบบนี้....พวกเค้าเสียดาย

ใช่....เสียดาย

ผมก็เสียดาย......

สองสามอาทิตย์มานี้ ผมใช้เวลาไปกับการ จัดบ้าน

และหาสิ่งใหม่ๆ เข้ามาในบ้าน

....หาชีวิตใหม่ให้มัน

หลายสิ่งที่ผมเคยไม่กล้าทิ้ง....เพราะไม่อยากให้ ภาพความทรงจำ ของผมกับแม่มันหายไป

หลายๆสิ่งที่แม่จัดไว้ก่อนตาย   ผมยังคงปล่อยมันไว้แบบนี้

และมันมีรังแต่จะเตือนผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่เห็น

แต่วันนี้ผมเอามันออกไปหมดแล้ว.....

ผมรู้....แม่ก็คงยิ้มให้ผมจากที่ใดที่หนึ่ง

ว่าไอ้ปามมัน คิดได้เสียที.....

ว่าเมื่อแม่ไม่อยู่แล้ว....ใครล่ะ   ที่จะทำให้บ้านมันเป็นบ้านได้อีก

นอกจากผม....  ลูกของแม่

ผมจะเริ่มจัดทุกอย่างใหม่....จากความรู้สึกผม

ในแบบที่ผมอยากให้มันเป็น

และมันคงไม่ได้หมายความว่าผมจะลืมแม่

แต่เพราะผมไม่เคยลืมต่างหาก...

ถึงไม่อยากให้แม่เป็นห่วง

เผื่อวันไหนแม่แวะมาเยี่ยม ....

จะได้เห็นว่าบ้านเรา..." สวย "  อย่างที่เคยเป็น

รึบางที สักวัน

มันอาจจะสวยกว่าที่เคย.....

ก็เป็นได้

 : )

 ****************************