ห้องแห่งน้ำตา

posted on 09 Dec 2007 01:06 by parmer  in memo

 

ผมเป็นคนร้องไห้ยาก ถึงยากที่สุด

ทั้งๆที่เมื่อก่อนแค่ดูหนังเศร้าๆ สักเรื่อง ก็ นองเต็มหน้าแล้ว

ยิ่งแก่ ยิ่ง เฉยชา กับความทุกข์ เหมือนเริ่มสนิทกับมัน

แม้จะทำใจได้บ้าง - ไม่ได้บ้าง

หลายครั้งที่พยายามเค้น...เพื่อให้มันได้ระบายบ้าง

แต่ไม่เคยสำเร็จ

 

แต่ผมหาวิธีให้ตัวเองได้ร้องไห้ได้แล้ว ...

จริงๆ รู้มานานแล้ว วิธีนี้ ...แต่เลือกที่จะไม่ทำ

และ ผมยังใจไม่แข็งพอ

นั่นคือ ....การเข้าไปในห้องของแม่

 

วันนี้จัดบ้านใหม่ ...และจะต้องเข้าไปเอาของบางอย่างในห้องนั้น

ผมชั่งใจอยูพักใหญ่ที่หน้าประตู

แล้วก็ ตัดสินใจเปิดมันเข้าไป

 

ทุกอย่างยังอยู่ในที่ๆ มันเคยอยู่

ผิดแต่ไม่มีเงาของเจ้าของ

ไม่มีเสียงทักทาย ...และรอยยิ้มแบบที่คุ้นเคย

ทุกอย่างในห้องแม่  เริ่มผุพังไปตามเวลา

และดูเหมือนมันจะพร้อมจากไปตามเจ้าของๆ มันเช่นกัน

 

อีกครั้ง...ผมก้มลงกราบหมอน  และน้ำตาก็ไหลออกมา...

แล้วผมก็ เริ่มพร่ำเหมือนคนบ้า

คิดถึง.....ขอโทษ.....รัก.....

ให้นึกโมโหตัวเองทุกครั้งที่นั่งพูดกับหมอนของแม่

ว่าทำไม

ถึงเพิ่งมาคิดได้เอาตอนนี้  ......

 

และเมื่อร้องจนไม่มีน้ำตาจะไหล

ผมก็มองไปรอบๆ ห้องนี้อีกครั้ง

 

มองดูทุกอย่างในห้อง ที่มันผุพัง และ ทรุดโทรม

ให้มันช่วยเตือนผมถึงเรื่องราวทุกอย่าง

ระหว่างเรา...

 

ผมปิดไฟทุกดวงในห้องนั้น

ยิ้มให้ห้องที่ว่างเปล่า

เอ่ยคำราตรีสวัสดิ์ กับความเงียบงัน

 

ปาดน้ำตา 

และเดินออกมาจากห้องนั้น

 

คงอีกนาน

กว่าผมจะกล้าเข้าไปในนั้น

 

อีกครั้ง

 

********************

 

 

17 Comments

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

เรื่องราวบางอย่างคงเป็นความทรงจำที่เจ็บปวด แต่ยังไงถือเอาเรื่องราวครั้งนี้เป็นบทเรียนนะคะ อยากทำอะไรอย่ารั้งรอและดูแลคนที่รักให้ดีตอนที่เขายังอยู่กับเรา เอาใจช่วยนะคะ

#1 By สาวโรงงาน on 2007-12-09 02:03

#2 By @พักใจ on 2007-12-09 08:28

ทุก entry ของปาล์มมันเต็มไปด้วยความรู้สึก อารมณ์ และความทรงจำจริงๆ ทุกครั้งที่ได้อ่าน
ถ้าเศร้า มันก็พร้อมจะฉุดเราให้ดิ่งลงสู่ห่วงแห่งความโหยหา

ถ้าเหงา มันก็รั้งเราให้จมอยู่อย่างอ้างว้าง เดียวดาย

ถ้าสุข มันจะเป็นสุขแบบปริ่มเปรม เต็มตื้น กับอารมณ์ซึ้งอะไรสักอย่าง

ผมว่าปาล์มถ่ายทอดความรู้สึกถึงคนอ่านได้ดีจริงๆ ครับ
ยังคอยเป็นกำลังใจให้นะครับ
....

#3 By 9Tonya (202.44.8.100) on 2007-12-09 09:51

เราร้องไห้ง่าย เมื่อก่อนร้องบ่อย มีอะไรก็ร้อง
สงสัยเป็นน้องคนเล็กมั้ง โตมาแบบนี้

พ่อเสียตั้งแต่ม.4
เพื่อนที่เจอกัน คุยกันทุกวัน เสียตอนมหาวิทยาลัย
พี่ชายเสียเมื่อสองปีก่อน

เราเองป่วย แม้ไม่ร้ายแรง แต่เป็นโรคที่รักษาไม่หาย
(ความมั่นใจทั้งในเรื่องงาน ชีวิต ความรัก อื่นๆ ถดถอยลงมาก ,เราพยายามสร้างขึ้นใหม่:)

จิปาถะที่ทำให้ร้องไห้

ตอนนี้ร้องพอหอมปากหอมคอ อิ
พยายามมองอย่างเข้าใจ ไม่คิดว่าเป็นความชาชิน
เดี๋ยวเรื่องที่ทำให้ร้องไห้ก็จะเกิดขึ้นอีก
มองเป็นธรรมชาติ

คุณแม่พี่ปาล์มคงไม่อยากให้เศร้านานนัก..เนอะ
ยิ้ม ยิ้ม พร้อมรับวันใหม่confused smile

#4 By noui (203.113.81.167) on 2007-12-09 10:29

ถ้าเป็นไปได้ผมอยากให้ห้องนั้นเป็นห้องของรอยยิ้มมากกว่า
อยากให้รู้สึกดีๆเวลาเดินเข้าไปห้องนั้น
เหมือนที่พี่รู้สึกดีๆเวลานึกถึงแม่
หรือว่าเวลาที่พี่เดินเข้าไปกอดท่าน

ไม่อยากให้เสียใจ ถ้าท่านรู้
ท่านคงจะเสียใจมากกว่าพี่ปาล์มหลายเท่านัก
เสียใจได้แต่ไม่อยากให้นาน
สิ่งที่ผ่านไปแล้ว ใช่...มันแก้ไม่ได้
แต่เราสามารถที่จะทำปัจจุบันให้ดีได้
กับคนที่ยังอยู่ด้วยกัน
นั่นก็คือพ่อพี่เอง

เป็นกำลังใจให้นะพี่
ยังยืนยันคำเดิมเสมอคือ...
สู้ๆ

confused smile

#5 By m@Y D@y on 2007-12-09 14:37

มุมหนึ่งของชีวิตค่ะ พี่ surprised smile

#6 By Bew on 2007-12-09 15:24

ได้เข้ามาอ่านหลายเรื่องของพี่ปาล์มค่ะ
บ่งบอกอารมณ์ได้ดีมาก
นู๋เปงคนนึงที่จากบ้านมานานแสนนาน
และยังไม่มีโอกาสกลับไปอยากทำในสิ่งที่ตั้งใจ
อยากกลับไปดูแลคนที่เรารักแต่ทำไม่ได้
ด้วยภาระหน้าที่
เข้มแข็งน๊ะค่ะพี่ปาล์มเป็นกำลังใจให้

#7 By kirmkan (202.129.59.146) on 2007-12-09 15:40

ไม่รู้จะพูดอะไรดี ..
พุ่งเขียนเอนทรี่ล่าสุด แล้วคุณได้ไปเม้นให้
ถ้าเป็นพุ่งคงไม่แม้แต่จะอ่าน ..



#8 By พ. on 2007-12-09 23:46

คุณ 9Tonya คอมเม้นได้ถูกใจจังค่ะ

ทุก entry ที่คุณปาล์มเขียนสื่อความรู้สึกต่อคนอ่านได้ดีมากๆค่ะ
... ทำให้เราเข้าใจถึงความรู้สึกของคุณปาล์ม
ถึงแม้จะแค่บางส่วน.... ไม่ทั้งหมด

เป็นกำลังใจให้นะค่ะ

เราไม่อยากให้วันนั้นมาถึงเลย
แต่..จะพยายามทำวันนี้ให้ดีที่สุด

คุณปาล์มก็เช่นกันนะ ...big smile

#9 By PuM (58.64.54.158) on 2007-12-10 21:23

อยากบอกว่า รักตัวเองให้มากๆนะ

#10 By PuM (58.64.54.158) on 2007-12-10 21:24

สื่ออารมณ์ได้สุดยิดเลยพี่ปาล์ม

#11 By toykan (124.120.11.212) on 2007-12-10 22:14

ทุกเรื่องสื่ออารมณ์ได้ใจจิงๆๆๆconfused smile

#12 By toykan (124.120.11.212) on 2007-12-10 22:17

ร้องไห้บ้างก็ดีนะครับ ความรู้สึกของเรา มันก็ถ่ายทอดออกมากับหยดน้ำตา

#13 By true2u on 2007-12-13 01:02

โอยยยย ตายไปเลยกรู

อยากเดินไปกอดแม่จัง

อยากทำดีกะแม่มั่ง แต่แม่งเขินเกินว่ะ

#14 By blind (124.121.234.236) on 2008-02-02 22:34

จริงๆ แล้ว ห้องๆ นั่น น่าจะเป็นห้องที่ทำให้คุณรู้สึกอบอุ่น

และสุขใจทุกครั้งที่ได้เข้ามานะคะ

เพราะอย่างน้อย ในห้องนั่น ก็ยังมีภาพของ

ใครคนนึงที่คุณรัก วนเวียนอยู่ในความทรงจำ big smile

#15 By St.Maya' on 2008-02-04 00:48

คิดถึง...ขอโทษ...และรัก เหมือนกัน

#16 By room no.9 (58.8.90.125) on 2008-04-10 23:37

อ่านแล้วน้ำตาคลอ



เป็นกำลังใจให้นะครับ และขอบคุณที่เขียนบลอกนี้ ให้เราเห็นความสำคัญของคนที่เห็นว่าเราสำคัญที่สุด

#17 By iuvday on 2008-04-28 18:37