พ่อของแผ่นดิน : พัดลมของพ่อ
posted on 05 Dec 2007 22:02 by parmer in memo
หลังจากเมื่อคืน ไปเดินดูไฟมาราธอน จาก อนุเสาวรีย์ชัย ถึง สนามหลวง
กว่าจะถึงบ้านก็ล่วงเข้าเวลา ตี 2
หลับเป็นตาย จนลืมไปว่า ตอนเช้ามีถ่ายทอดสด พระราชพิธีของในหลวง
ที่ปกติผมไม่เคยพลาด ตื่นมา เปิดทีวี ...อ่า เสร็จพิธีพอดี
ผมเลยทันได้ดูแค่ตอน ท่านกำลังเสด็จพระราชดำเนินกลับ
ตลอดเส้นทางที่ล้นหลามไปด้วยประชาชน ทั้งหลาย ที่เปล่งเสียง ทรงพระเจริญ
หมอบกราบ เรียงรายเป็น หมื่นๆ แสนๆ คนตลอดเส้นทางนั้น
พลันผมก็ได้เห็นภาพ ในหลวงท่านทรง ยกพระหัตถ์ ให้กับเหล่าผสกนิกรของท่าน
จากนั้นน้ำตาของผมไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว...และยิ่งไหลอย่างต่อเนื่อง เมื่อได้เห็นว่า
ท่านไม่ได้ลดพระหัตถ์ลงเลย แม้แต่วินาทีเดียว ...ตลอดเส้นทางที่พระราชดำเนินไป
ปกติผมร้องไห้ยากมาก และยิ่งน้อยครั้งกว่า ที่จะร้องด้วยความปิติ..
แต่แทบทุกครั้งที้เห็นภาพเช่นนี้จากพระองค์ ....ไม่ต้องเอ่ยคำใด น้ำตามันล้นออกมาจากหัวใจ
ตั้งแต่เกิดจนโตมาป่านนี้....
การที่ได้เกิดมาอยู่ในผืนแผ่นดินของพระองค์ ถือเป็นบุญอย่างที่สุดแล้ว
รถยนต์พระที่นั่งใช้เวลา เกือบ 20 นาทีที่เสด็จกลับ
สำหรับคนธรรมดาที่อายุ 80 ปีนั้น ....ลำพังแค่ยกมือขึ้นโบก ก็คงทำให้เหนื่อยและ ล้า แล้ว
แต่แม้ตลอด 20 นาที นั้น... พระองค์ก็ยังทรงทำเพื่อประชาชนของพระองค์
เหมือนที่เป็นมาตลอด 62 ปีแห่งการครองราชย์....
คงไม่มีพรใด จะยิ่งใหญ่รึเทียบได้ กับสิ่งที่ท่านทรงทำมาตลอด เพื่อคนไทยทุกคน
และพรใดที่ประเสริฐ และ เปล่งออกมาจาก ทุกเสียงในอาณาจักรแห่งนี้
คงจะไม่เท่า เราทุกคนที่จะต้องสำนึกอยู่ในหัวใจไว้เสมอ
ว่าจะตอบแทนคุณแผ่นดิน และ พระองค์ได้อย่างไร
แม้เพียงทำได้แค่เศษธุลี ที่ท่านทรงทำไว้
ก็คงนับเป็นสิ่งมงคลสูงสุดแห่งชีวิตเป็นแน่แล้ว
........................
*******************************************
หลังจากร้องไห้ตาบวมและเผลอ เปล่งเสียงทรงพระเจริญไปกับทีวี
ก็ เริ่มนึกถึงพ่อของตัวเอง ลงไปหาพ่อ
พลันสายตาก็จับไปที่พัดลมเพดานของพ่อ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนาประหนึ่ง
ไม่เคยมีใครแตะมันมาร่วมสิบปี
อืม นี่พ่อเรานอนสูดอากาศจากพัดลมเครื่องนี้ ไปได้ยังไง ผมคิด
และเริ่มลงมือกระทำ ก่อนจะหมดไฟลงไปกับการนอน...
และก็ พบว่ามันคงนานเกินไป จนแกะ หน้ากากมันไม่ออก ทั้งผมและพ่อ
ผม..ที่แพ้ฝุ่นโดยกำเนิด ก็เช็ดไป จามไป ...
พ่อ ...ที่ไม่สูงโดยกำเนิดเช่นกัน เอื้อมไม่ถึง ก็อาสา เอาผ้าขี้ริ้วไปล้าง
ผมเช็ด ...ส่งให้พ่อ ล้าง แล้วส่งให้ผม...เช็ด
และใครจะเชื่อ......ว่ามันต้องใช้ การซักและเช็ด เป็น สิบๆ รอบ กว่าจะเริ่มดีขึ้น
เราสองคนทำงานเป็นทีมและ สุดท้าย ผมก็เพิ่งรู้
ว่าแค่การล้างพัดลมเครื่องเดียว
มันทำให้เราสองคน คุยกัน และเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันได้ขนาดนี้
ทุกอย่างจบลงที่ พัดลมสวยเหมือนใหม่ ...ลมพัดเย็นสบาย ไม่มีฝุ่น
แล้วเราสองคนก็ยิ้มให้กัน
มันคงเป็นวันที่ดีอีกวันหนึ่งของเราพ่อลูก...
แล้วมันจะต้องดีขึ้นอีก
จริงมั้ยครับพ่อ : )
**************************
ปล กด F5 อีกสักทีนะครับ
ปล2 ขอบคุณรูปเฮดบล็อกจากโครงการ รูปที่มีทุกบ้านนะครับ เป็น 1 ในรูปจากทางภาคใต้
ภาคของผมเอง : )
>>> อ่านแล้ว ยิ้ม ยิ้มไปด้วยไม่รู้ทำไม
.
#1 By _1986 on 2007-12-05 23:03