parmermemo

โลกหมุนไปทุกวัน  จากนาทีเป็นชั่วโมง เป็นเดือน ปี

ทุกอย่างต่างเปลี่ยนไป เติบโต และ ร่วงโรย

ตามกาลเวลา

ในช่วงชีวิตคนเรานั้น  เราจะ จำและลืม อะไรได้มากน้อยแค่ไหน

ความทรงจำของเรา ถูกกำหนดไว้ด้วย ระยะเวลาของการมีชีวิต

รึกำหนดด้วยระยะเวลา ของการจดจำ

ยิ่งแก่ตัวลง ผมยิ่งกลัว

มันคงไม่ใช่การกลัวความแก่ รึ ร่วงโรยของสังขารแต่เพียงอย่างเดียว

แต่ผมกลัว ...กลัวความทรงจำ ที่มี มันจะเลือนไปตามกาลเวลา

และ มันจะน่าเศร้าแค่ไหน  เมื่อเวลาที่เราอยากคิดถึงใคร รึ นึกถึงช่วงเวลาที่แสนสุขเหล่านั้น

แล้วพบว่ามันมีแต่ความพล่าเลือน...  เหมือนคุ้นเคย 

แต่ห่างไกล ....  เหมือนเวลาเราฝันดีที่สุด แล้วลืมทุกอย่างสิ้น  เมื่อตื่น...

สักวัน ถ้าผมหายไปจากโลกใบนี้

ทุกอย่างที่เคยเป็นตัวเอง ทุกความทรงจำของชีวิตผม

มันจะหายไปพร้อมร่างกายผมมั้ย  

จะมีคนสักกี่คนที่จดจำ และ ยังพูดถึงเรื่องราวที่เราเคยมีร่วมกันอยู่

หลายสิ่งทั้งดีและร้าย ผ่านมาแล้วมันก็ผ่านไป

แม้คนที่แสนดีแค่ไหน   ผู้คนระงมร่ำไห้เพียงใดเมื่อสิ้น..

แล้วเสียงร่ำไห้ก็ จะเบาลงๆ และเงียบหายไป ในสักวัน ....อีกไม่นาน

ก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะ

และยินดีกับสิ่งใหม่ๆ คนใหม่ 

สุดท้าย... 

มันก็เลือนหายไปกับเวลา เหมือนทุกๆสิ่ง.....

สิ่งที่น่ากลัวกว่าความตาย

คือการถูกลืม...

และสิ่งที่น่ากลัวกว่าการถูกลืม...

คือไม่มี แม้ใครจะจดจำ...

****************************