parmermemo

ด้วยความที่ลืมตาเกิดมา ก็เห็นแต่กรุงเทพเมืองฟ้าอมร

ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ ก็ล้วน ที่นี่  เรียน...ทำงาน

จนบางทีลืมไปสนิท ว่ากรุงเทพก็เป็นแค่ 1 ใน 76 จังหวัดของประเทศไทย

และถ้าไม่นับว่าเป็นเมืองหลวง

คนที่อาศัยที่นี่ ก็คงสำคัญไม่ต่างจากอีก 76 ที่ทั่วไทย

ผมนึกไม่ออก ว่าชีวิตที่อยู่นอกเมืองหลวง มันจะเป็นอย่างไร

หลายครั้งที่มีโอกาสได้ไปอยู่ ต จ ว เป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่กี่วัน

ทุกครั้ง รู้สึก ชีวิตมันคือชีวิตที่มีคุณภาพกว่า

ถ้าเราไม่นับเรื่องของ ความสะดวกสบายทั้งหลาย

และแหล่งท่องเที่ยวกลางคืน และห้างสรรพสินค้า เป็นคุณภาพชีวิต

ผู้คนแม้หน้าตาอาจจะไม่สวย ไม่หล่อ รึ แต่งแต้มสีสันบนใบหน้า

ได้งดงามเท่าคนเมืองหลวง แต่ที่รู้สึกได้ คือส่วนใหญ่จะดูมีความสุข

และรอยยิ้ม ยังคงไม่ใช่แค่ คำในตำนาน อย่างเช่นในกรุงเทพ

อากาศที่ดี  การเดินทางที่ไม่แออัด ข้าวของที่ไม่แพงจนจับจ่ายไม่ไหว

จริงอยู่ รายได้ก็ย่อมน้อยลงตามสัดส่วนของ จังหวัดที่เจริญมากรึน้อย ตามลำดับ

แต่ละท้องที่ก็อาจจะมีปัญหาเฉพาะที่แตกต่างกันออกไป

ตามแบบ คนในอยากออก และคนนอกอยากเข้า

แต่กับคนที่อยู่ เมืองหลวงมาตลอดชีวิต ผมว่าหลายคน

คงจะมีความคิดแบบนี้แว่บๆ อยู่ในหัว

คืออยากย้ายไปอยู่ ในที่ๆ มันแออัด และเคร่งเครียดน้อยกว่านี้

แต่ก็นั่นแหละ...

ผมอาจจะตัดสินมันจากแค่ ไม่กี่ ช ม และไม่กี่วันที่สัมผัส ในสถานที่ นั้นๆ

ว่ามันช่างน่าอยู่และแตกต่างจาก กรุงเทพแห่งนี้

แต่การไปอยู่จริง มันย่อมแตกต่างจากการไปเที่ยว

และ การที่เราอยู่ในเมืองหลวงมาตลอด

บางที......

เราอาจไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

ว่าเราก็เป็นหนึ่งในคนหลายล้านคนในที่แห่งนี้

ที่ติดความสบาย และ อาจจะซึมซับนิสัยของคนเมืองไว้เต็มปรี่

และถ้าเราไปอยู่ที่อื่นจริงๆ

จะเป็นเราหรือเปล่า

ที่นำพาสิ่งแย่ๆ ค่านิยมเวอร์ๆ จากเมืองหลวง

เข้าสู่ที่เหล่านั้น....

หลายครั้งที่ผมไปเที่ยวในที่ๆ เคยไป และพบว่าเดี๋ยวนี้มันช่างแตกต่าง

และ หาความเป็นท้องถิ่นนั้นๆ ยากเต็มที

ผมเคยถ่อไปถึงปายเมื่อสองสามปีก่อน เพื่อสัมผัสความสงบ

และคาดหวังวัฒนธรรมท้องถิ่นจริงๆ ของคนแถวนั้น

แต่กลายเป็นผมเจอ ร้านกาแฟเก๋ๆ ประหนึ่งอยู่ฝรั่งเศษ

ร้านขายของที่ระลึก ที่ แน่นอนส่วนใหญ่ มาจาก กทม

เซเว่นอีเลฟเว่น ที่มีแทบทุกเสาไฟฟ้า

ก็ได้แต่หวังว่า ถ้าผมได้ไปที่นั่นอีกสักครั้ง

จะไม่ต้องเห็น ห้างสะดวกซื้อ.... โลตัส บิ๊กซี 

รึแม้แต่เมเจอร์ ......ปาย

และแม่ค้าทั้งหลาย ใส่ชุดชาวเขา กระเตงลูก

และฉีกตั๋วหนังให้เรา.....

ที่ ตีนดอยใด ดอยหนึ่ง

โลกมันเปลี่ยนหมุนไปเสมอ

ผมแค่สงสัย...

ว่าถ้าเราสูญเสียตัวตน และเอกลักษณ์ของท้องถิ่นของเราไปแล้วนั้น

เสน่ห์และวิญญาณของที่แห่งนั้นมันจะหายไปไหน

การเติบโตมันจะเดินไปสุดที่ตรงไหน

และ เราจะดั้นด้น เดินทางไปที่แห่งใดได้อีก

ในเมื่อทุกที่ล้วนเหมือนกันไปหมด

รึว่าจริงๆแล้ว

เพราะคนเดินทางแบบพวกเรานั่นแหละ

ที่เป็นตัวแปรแห่งการเปลี่ยนแปลงเหล่านั้น?

****************************