เมื่อลมหนาวมาปะทะใบหน้า ก็เป็นอันรู้กันกับตัวเอง
ว่าถึงเวลา ท่อง เหนือ ล่องใต้กันอีกครา
ปกติป่านนี้ของปี ผมต้องมีทริป และจุดหมายเรียบร้อยแล้ว
แต่
ปีนี้ ให้ห่อเหี่ยวยิ่งนัก เพราะไม่มีผู้ใด ว่างและ มีแนวโน้มว่า
ผมอาจจะต้องติดอยู่ ในกทม เป็นปีแรกในรอบ หลายๆ ปี
รึจะลอง อยู่กรุงเทพดูสักที ว่า กรุงเทพยามไร้ผู้คน ก็น่าจะเป็นความสุขไปอีกแบบ
แต่ก็นั่นแหละ เสื้อหนาวใหม่ก็มีแล้ว พร๊อพทั้งหลายพร้อมหมดแล้ว
ขาดแต่ สถานที่ และ ปิยมิตรผู้ร่วม ท่อง
ไม่แน่ อาจจะลองเที่ยวคนเดียวดู หนังสือสักเล่ม มีเพลง มี อากาศดีๆ เป็นเพื่อน
บางทีอาจพบตัวเอง ว่ามีความสุขได้เหมือนกัน ก็เป็นได้
จำได้ว่าช่วงเวลานี้ สามปีที่แล้ว ผมอยู่ อยุธยา ไปลอยกระทงกับเพื่อนๆ
ขณะที่เดินเล่นอยู่ ที่เรือนขุนแผนที่ไกล้ๆ วัดพระศรีสรรเพชร
เค้ามีจัดงานลอยกระทงรึอะไรสักอย่าง มีดนตรีไทย มีดอกไม้ประดับ และพลุสวยงาม
ผมเดินปลีกจากกลุ่มเพื่อน หาที่เงียบๆ ที่ศาลาริมน้ำ
กดโทรศัพท์หาแม่ เวลาเจออะไรสวยๆ คนแรกที่คิดถึงคือแม่....
" ทานไรยังแม่ ผมอยู่ยุดยา อากาศดีมาก สวยมากคับ คิดถึง น่าจะได้มาด้วยกัน "
เสียงทางนั้น ดูมีความสุข และ เสียงหลายๆ คนกำลังส่งเสียง อยู่ไกล้ๆ
ผมพอเดาได้ว่าแม่กำลังอยู่บ้านน้า และคงกำลังมีความสุข....น้อยครั้งที่ผมเห็นแม่มีความสุข
ในสี่ห้าปีหลังมานี่
" แม่ไปเดอะมอล์มา ซื้ออาหารญี่ปุ่นเป็นแพคมาฝากลูก กลับมากินนะครับ "
" โห แม่รู้ได้ไง ว่าผมกำลังอยากกิน ไว้กลับไปกินนะแม่ "
ลมเย็นๆ กลิ่นดอกไม้หอมๆ .... ลอยมาติดจมูก
" แม่รู้ใจลูกใช่มั้ยล่ะ" เสียงแม่หัวเราะ....
" อย่างนี้ต้องมาเกิดเป็นลูกแม่อีกนะ "
ผมไม่ได้ตอบ ได้แต่หัวเราะ และยิ้มในความมืด
และอีก สองปีต่อมา
คำๆนี้ และ ภาพเหตุการ์ณคืนนั้น ยังวนเวียนในหัวผม เป็นหนึ่งในความทรงจำดีๆ
ในช่วงท้ายๆ ของเรา ....
และ ผมอยากย้อนเวลาไปตอบคำถามนั้นมากๆว่า
" ผมอฐิษฐานทุกคืน... และทุกที่ที่ไป ว่าขอเกิดเป็นลูกแม่อีก ทุกชาติ ทุกภพ".....
อากาศวันนี้ วันนี้ ไม่หนาวเท่าคืนนั้น
ไม่มีกลิ่นดอกไม้ลอยมา ติดจมูก..... เหมือนเช่นเคย
ทุกอย่างยังคงเดิมๆ หมุนเวียนเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา
ผมยังคง ท่อง ไปในทุกที่เท่าที่ไปได้
ยังได้เห็น หลายๆที่ๆ สวยงาม และ น่าชื่นชม
แต่ กลับไม่มี แม่ให้ผมโทรหา ณ เวลาเหล่านั้นอีกแล้ว
********************************
ว่าจะไม่เศร้า แต่พอเริ่มเขียน ในหัวก็มีแต่เรื่องเหล่านี้
จริงๆ ผมแค่อยากบ่นให้ฟัง ว่าอยากไปเที่ยว
อยาก ออก นอกเมือง อยากกางเตนท์นอน
แต่ก็มาจบตรงจุดเดิมทุกที
บางที ความสุขของการเดินทาง คือการได้เล่าให้คนที่เรารักฟัง
ว่าเราไปเจอะเจออะไรมาบ้าง ดีร้ายอย่างไร
ผมยังคงเล่าให้แม่ฟังเสมอ .....ในใจ
คิดถึง...และคิดถึงครับ
จะรู้สึกว่าคนที่อยู่กรุงเทพช่วงวันหยุดยาวยาว
คือคนกรุงเทพโดยกำเนิดอย่างแท้จริง
อยู่เฝ้ากรุงเทพมานานพอดูอยู่หลายปี,ปีนี้ก็คงเช่นกัน
หวังแค่ว่าจะไม่มีใครบ้าเอาระเบิดมาวางในคืนวันปีใหม่
การที่ได้ไปเที่ยวแล้วนึกถึงคนที่เรารัก, มันอุ่นใจนะคะ
#1 By Bew on 2007-11-16 23:51