parmermemo

" แค่เราหยุดเดิน  เพียงไม่กี่ก้าว....

 ก็เท่ากับปล่อยให้คนอื่นแซงเราไปแล้ว

 และนั่น ไม่ต่างอะไรกับการเดินถอยหลัง "

ผมเคยทะนงตัวว่าตัวเองเก่งเสมอ ในอดีต

หัวดี ไม่ต้องพยายามอะไรมาก ก็ ได้เท่าเทียมคนอื่น รึบางทีก็มากกว่า

ทุกอย่างที่ผ่านเข้ามา ผมทำได้ และทำได้ดีแทบทุกอย่าง

ร้องเพลง วาดรูป กิจกรรม ละครเวที ถ่ายรูป และอื่นๆ......

จนเผลอคิดเอาเสมอ ว่าทุกอย่างช่างง่ายดาย ไม่เห็นต้องพยายาม

จนจบมหาลัย ก็ เริ่มรู้ตัว ว่า ในสิ่งที่เราทำได้ดีนั้น มันปนเปกันอยู่

ระหว่างทำได้ แต่ไม่ชอบ กับทำได้ และชอบ

ผมหาตัวเองไม่เคยเจอตลอดมา จนป่านนี้ ว่าตัวเองชอบ และอยากทำอะไร

เวลาใครถาม.....ผมมักไม่มีคำตอบใดๆ นอกจาก ผมทำได้หมด

ผมไม่รู้ว่าผมชอบอะไร  แต่ดันรู้ว่าไม่ชอบอะไร

และกว่าจะรู้ว่าไม่ชอบอะไร ก็เสียเวลา หามันอยู่หลายปี จนปูนนี้

ในขณะที่ คนในรุ่นที่เก่งน้อยกว่า ต่างเดินก้าวนำผมไปหมดแล้ว

ผม.....ที่มัวแต่ หาตัวเอง และ ไม่พบคำตอบใดๆ

แม้แต่รุ่นน้อง รุ่นหลาน เหลน....ก็ แซงผมไปหมดแล้วเหมือนกัน

บางที.... ผมอาจจะเริ่มหมดไฟที่จะหาตัวเอง และ มัวแต่อิจฉาคนที่ไปได้ดีกว่า

และกว่าจะรู้ตัวว่า ไอ้ความเก่งทั้งหลายที่มีมันไม่ได้ช่วยอะไรเลย

ถ้าเราไม่ลงมือทำอะไร.....อย่างจริงจังสักอย่าง

บางที....สิ่งที่ควรทำตอนนี้ คือทำไปเท่าที่ทำได้....และเลิกหวังอะไรเลิศเลอ

ผมรู้...ว่าผมมีศักยภาพมากกว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ และรู้ดี ว่างานที่ผมทำ

ก็แทบไม่ได้ใช้ความสามารถอะไรเลย.....

หากย้อนเวลา..... อืม แค่เริ่มคิดก็ผิดแล้ว .....เราแก้ไขมันไม่ได้

เวลาที่เหลือนี่สิ....

เราอยากใช้มันไปกับอะไร....และความสำเร็จที่แท้จริง

คงไม่สามารถใช้ เงินทองรึชื่อเสียงวัดเอาได้

แค่เรา มีความสุขและ ภูมิใจกับสิ่งที่ทำ น่าจะเพียงพอแล้ว

ปัญหาอย่างเดียวตอนนี้คือ

สิ่งนั้นน่ะ....ที่ผมยังหาไม่เจอ

สิ่งที่ทำให้ผมมีความสุข กับ ชีวิตที่เหลือ

งานที่ทำแล้ว ภาคภูมิ

มันคืออะไร??

************************