parmermemo

วันนี้มีโอกาสได้ไปดูหนังที่เอสพลานาด เป็นเทศกาลหนังอะไรซักอย่าง โทษทีผมจำไม่ได้

ด้วยความอนุเคราะห์จาก น้อง ฟา และน้อง โบ หนังเรื่อง tokyo tower

ซึ่งให้บังเอิญว่า

มีคนไปแนะนำหนังเรื่องนี้ให้ผมดูพอดี ว่า ผมน่าจะชอบ เรื่องคล้ายๆ ชีวิตผม

ก็ไปดูแบบไม่มีข้อมูลใดๆ ไปแบบหัวว่างๆ และ พอหนังจบ กลายเป็นว่า

ผมร้องไห้เป็นครั้งแรกในรอบปีนี้ ไม่สิ หลายๆปีหลังแม่เสีย ร้องคัร้งสุดท้ายตอนทำบุญ ร้อยวัน ถ้าผมจำไม่ผิด

หนังว่าด้วยเรื่องของ ครอบครัวหนึ่งในสมัยย้อนไปซัก 3-40 ปีก่อน น่าจะไล่ๆ กับหนังเรื่อง always

มาจัง อาศัยอยู่กับ พ่อ แม่ และ คุณย่า วันนึง แม่ทะเลาะกับพ่อ และ พามาจัง ไปอยู่กับ ยายที่บ้านนอก

และชีวิต ของมาจังกับแม่ก็เริ่มต้น กันที่นี่ โดยมียาย ผู้ไม่ยินดียินร้ายใดๆ

กับการกลับมาของลูกสาวและหลานชาย เป็นเจ้าของบ้าน

และเมื่อมาจัง เข้าโรงเรียนมัธยม แม่ก็ ทำงานพิเศษ และ ย้ายออกมาอยู่กับลุกชายสองคน ในหอพัก

ที่ดูน่ากลัว ประหนึ่งโรงพยาบาลร้างมากกว่า..

และวันแห่งการจากลาก็มาถึง เมื่อ มาจังไปเรียนต่อด้านศิลปะในเมือง เพื่อเตรียมเข้ามหาลัย

โดยมีแม่มาส่ง และ คอยส่งเงินมาให้ เป็นครั้งแรก ที่แม่ กับมาจังต้องแยกจากกัน

และอีกครั้ง เมื่อมาจังตัดสินใจไปเรียนต่อที่โตเกียว ตามคำยุของพ่อ

ที่นี่ มาจังเริ่ม ใช้ชีวิต เสเพล และผลาญเงินที่แม่ให้มาจนหมด สุดท้าย แม่แต่เงินจะ กลับไปงานศพยาย

ก็ยังไม่มี

แม่เริ่มกลับไปทำงานในร้านอาหาร และ มาจังก็กลับไปเรียนต่อ และเหตุการ์ณที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

เมื่อวันนึง มาจังพบว่า แม่เป็นมะเร็ง.... และ รักษาอาการไปโดยลำพัง

เมื่อเรียนจบ มาจังจึงตัดสินใจ รับแม่มาอยู่โตเกียวด้วย และ สัญญาว่า จะ ดูแล และทำให้แม่มีความสุข

จะพาไปทุกที่ๆ แม่ไม่เคยไป และเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป

you will stay with me forever....มาจังเอ่ยประโยคนี้ ตอนไปรับแม่ที่สถานีรถไฟโตเกียว

และเค้าหมายความตามนั้นจริงๆ....

7 ปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ที่มาจัง ทำทุกอย่างให้แม่มีความสุข และมีรอยยิ้ม

และเมื่อถึงเวลาที่ แม่จะต้องเริ่มทำ คีโมบำบัด.....นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของ ความทรมาน ของทั้งมาจัง แม่ และ พ่อ

สุดท้าย แม่ก็จากไป และ คำอำลาในกล่องกระดาษ ที่ให้แกะดู ต่อเมื่อท่านจากไปแล้ว

......................

ผมน้ำตาแตกเป็นเผาเต่า กับคำอำลาจากแม่ของมาจัง...ที่ผมไม่เคยมีโอกาสได้ฟังในชีวิตจริง

good bye.....แม่จะเอ่ยคำอำลาทำไม แม่จะเป็นแม่ของผมเสมอ และ ผมก็เป็นลูกแม่เสมอ ตลอดไป

ฉนั้นเราจะไม่เอ่ยคำอำลา.....มาจังพูดคำนี้กับป้ายชื่อแม่ ที่ยอดหอคอยโตเกียว

....................

"หนึ่งปีที่มีความสุข นั่นก็มากพอแล้วสำหรับหนึ่งชีวิต".... แม่บอกคนรักของมาจัง ในช่วงหนึ่ง

ขอบคุณที่ดูแลแม่เป็นอย่างดี......ลาก่อน

...................

และผมเดินออกจากโรงมาแบบ น้ำตานองหน้า ตอนแรกก็อายคนอื่นเหมือนกัน แต่พอดูคนอื่น

ก็สภาพไม่แตกต่างกัน

ผมไม่รู้จะเรียกว่าหนังดีขนาดไหน รู้แต่ หนังมันโดนผมที่สุด ในส่วนที่ลึกที่สุด

มันเหมือนตอบโจทย์แทนผม ว่าเป็นสิ่งที่ผมอยากจะทำ ถ้ามีโอกาส แม้ซักนิด และแม่ไม่ด่วนจากไปแบบนั้น

อีกอย่าง พ่อในเรื่อง ก็ กินเหล้าเมาไม่ต่างอะไรกับพ่อผมจริงๆ และสุดท้าย เมื่อตอน มาจัง

ไม่สามารถ เอ่ยคำไว้อาลัยแม่ในงานศพได้....พ่อที่ไม่เคย แสดงความรัก

และเหมือนไม่เคยมีหัวใจ กลับเอ่ยมันออกมาแทนมาจังได้ ทั้งน้ำตา

........ถ้าแม่ยังรับรู้ได้

ผมไม่เคยอภัยให้ตัวเอง ที่ปล่อยเวลาช่วงนั้นไปอย่างไร้ค่า และละเลยแม่ อย่างเลวร้ายที่สุด

ไม่มีสักคืนที่ผมไม่ละอายแก่ใจในสิ่งสุดท้ายที่ผมพูดกับแม่

และเราไม่ควรจากลากันแบบนั้น...ด้วยคำนั้น

ผมได้แต่หวัง และ ภาวนา

ให้มีสักชาติ สักภพ ที่ผมได้มีโอกาสแก้ตัว และใช้เวลา ที่เหลือด้วยกันอย่างมีความสุข

เพราะเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน มันคือที่สุดแล้ว.... ยิ่งกว่าสมบัติใดๆ

เสียใจที่ผมเพิ่งรู้....ขอยืมคำในหนังมาใช้นะครับแม่

เราจะไม่เอ่ยคำอำลา...เพราะผมเป็นลูกแม่ และแม่เป็นแม่ของผมเสมอ และตลอดไป

จนกว่าจะถึงวันที่ได้เจอกันอีกครั้ง.....

..............................