สองวันนี้ว่างจัด จัดบ้านถูบ้าน รื้อของเก่าๆ มาจัด ..แล้วก็ได้เห็นของต่างๆ ที่เคยสำคัญกับเรา
หลายชิ้นในอดีต...นั่งดูไป ก็คิดถึงเรื่องเก่าๆ ที่เคยผ่านมา...และผ่านไปแล้ว
พลอยให้นึกถึง คนบางคน ที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต
ทั้ง เพื่อน พี่น้อง...คนรัก ที่ เคยได้มีโอกาส ใช้เวลาช่วงหนึ่ง มี ทุกข์ และ สุข ไปด้วยกัน
หลายคน ที่ ห่างหายกันไปตามเวลา ...ทั้งๆ ที่ สมัยนั้น เราสนิทกันจนนึกไม่ออก
ว่าเราจะห่างกันไปได้อย่างไร
แต่ มันก็เป็นไปตามกลไกของเวลาจริงๆ....ห่าง และ หาย..
จำได้ว่าสมัยก่อนเป็นคนติดเพื่อน และ แคร์ ทุกคนที่อยู่รอบข้างมากๆ...
และก็หลายครั้ง ที่คนที่เราแคร์ ...ก้เป็นคนที่ทำร้ายเราได้ เจ็บปวดที่สุด ...
บางครั้ง การที่ชีวิตเรา มีช่วงอับจน บ้างมันก็ดี....อย่างน้อย มันก็ช่วยเรา คัดกรอง คนที่เรารู้จักว่า
คนไหน เราควรจะเรียกว่าเพื่อน ได้อย่างสนิทปาก ....
ยิ่งโต ยิ่งมีเพื่อนน้อยลง..แต่คนรู้จักมากขึ้น
...เปิดไปเจอ สมุดโน๊ต เก่าๆ ที่เคยเขียนถึงเรื่องคนที่เรารัก...อ่านไปก็ แปลกใจ
ว่านี่เราเคยรักเค้าขนาดนั้นจริงๆเหรอ...
หลายอย่างที่ทำ...ล้วน ลดคุณค่าตัวเอง เพื่อเพิ่มค่าให้เค้า...
จนวันนึง เราก็หมดค่าลงไปจริงๆ...และทุกวันนี้ ทราบว่า เค้าอยู่สุขสบายดี มีชีวิตที่ดีกว่าเมื่อก่อนมาก...
ก็ดีใจด้วยครับ...
ผมยังรู้สึกดีกับคุณเสมอ ..... จนเมื่อวันที่ งานศพ แม่...
ผมถึงรู้..ว่า คุณไม่มีค่าแม้แต่นิด ให้ผมรัก รึแม้แต่รู้สึกดี
แต่ผม อโหสิ กับทุกสิ่งที่คุณทำ...
ขอให้มันหมดกันไปในชาตินี้นะครับ ....
..................
ผมยังคิดถึงความรู้สึกที่เคยรักคุณอยู่...ว่ามันเป็นยังไง และมากมายขนาดไหน
แต่แปลกใจว่า..
ทำไมผมถึง ไม่เคยคิดถึงคุณอีกเลย
.........................................
หากบอกว่าฉันเปลี่ยนไป.....อาจเป็นเพราะฉันเข้าใจ
ใช่ที่ฉันเคยเสียใจ ที่รักใครไปขนาดนั้น
แต่เธอไม่รู้ เพราะเธอนั้นไม่อยู่ข้างกัน...
และแล้ววันนั้นก็ผ่านไป
แต่ตัวฉันนั้นยังมั่นใจ
เธอคงต้องเคยเสียใจ ถ้ารักใครไปขนาดนั้น
แต่คงไม่รู้ เพราะเขานั้นไม่อยู่ไกล้กัน
ขวัญเอย...อย่าไปไหน ให้ไกลเกินกว่านี้
อย่าได้หนีเลย
กลับมาเสียดีๆ....เราจะได้มีกันต่อไป
ขวัญเอย
สิ่งที่ฉันนั้นเคยได้ปลอบใจ อย่าได้หนีไป
ใจของฉันยังมีขวัญดีๆ อยู่ต่อไป....
อีกนาน...
/>
จริงแล้วรู้สึกว่ามันเป็นเหมือนวัฐจักร
แต่ละคนมีอายุของความสัมพันธ์พอๆกัน
เริ่มต้นจากการก้าวเข้ามาในชีวิตเรา
จนผูกพันธ์ และก่อตัวเป็นความรัก รักจากเพื่อน รักจากพี่ รักจากน้อง รักจากคนรัก และรักอีกหลายๆรูปแบบ
เมื่อถึงเวลา ถึงทางแยก คนที่ก้าวผ่านเข้ามา ก็ต้องเดินจากไป
แล้วแต่ว่าไปในทิศทางไหน
แต่ไม่ว่าจะทางไหน วิธีไหน หรือเหตุผลใด ล้วนแล้วแต่ทิ้งไว้ซึ่งเรื่องราวและความทรงจำ
ที่เหลืออยู่คือตัวเราที่เลือกจะจำในมุมมองไหน ด้านใด
#1 By @พักใจ on 2007-08-26 13:19