parmermemo

เคยมีคนบอกผมว่า...ถ้าเมื่อไหร่ที่ตื่นเช้าวันจันทร์ แล้วรู้สึกว่า....เฮ้ออ ไม่อยากไปทำงานเลย

นั่นเป็นสัญญาณเตือนว่า...เราเริ่มไม่สนุกกับงานที่ทำแล้ว....ช่วงนี้ผมตื่นมาด้วยความรู้สึกแบบนั้น

บางทีอาจไม่เกี่ยวกับงานรึบริษัทที่ทำก็ได้....เพราะผมเองมากกว่า .....อยู่ที่ไหนก็ไม่เคยได้นาน

ทุกครั้งที่ทำงานประจำ....มันเหมือนว่า...ถูกจองจำ รึ กักขัง.....ผมคงอิสระจนเคยตัว

ทุกเช้าที่เราต้องรีบตื่น เพื่อนจะนั่งมอไซค์..ต่อรถเมล์....แย่งกันขึ้น แย่งกันลง......แม้แต่รถไฟฟ้า....

บอกตรงๆว่าผมไม่เคยเข้าใจ ว่าทำไมคนบนรถไฟฟ้า...ถึงต้องหน้าเป็นตูดเหมือนกันหมด

ไม่มีใครสบตาใคร รึเพียงสายตาใครเลื่อนไปโดน ตาอีกคู่....ก้อาจจะถูกมองเป็นอากาศได้ในทันที....

ชีวิตคนเมืองคงเป็นเช่นนี้...เสมอมา และคงตลอดไป....

ความสุขของเราทุกวันนี้อยู่ตรงไหนกัน....รอยยิ้ม ความอาทร รึน้ำใจ มันไปอยู่ตรงไหนหมด....

รึพื้นที่ถูกทดแทนด้วยห้างสรรพสินค้า ใหญ่โต...หรูหรา สวยงาม แทนหมดแล้ว...

เราคงไม่มีที่เหลือพอ สำหรับสิ่งเล็กๆน้อยๆ เหล่านี้อีกต่อไป....

เสียงแตร....ที่ยังคงดัง..กึกก้อง.....ยาวนาน.....แม้คนแก่ รึ คนพิการกำลังข้ามถนน....คนนั่งในรถเมล์

 ....ที่แม้แต่เด็กตัวน้อยๆ ยิ้มให้ก็เมิน....มองไปทางอื่น

โลกเรากำลังหมุนไปทิศทางไหนกันแน่....เราไม่มี แม้เวลาที่จะดีต่อกันเชียวเหรอ....

ผมไม่อยาก อยู่แบบนี้ และกลายเป็น....คน ในแบบที่ผมไม่เคยอยากเป็น........

คนเห็นแก่ตัว

ความเป็นคนของเรานั้น..

แตกต่างจาก สัตว์ สิ่งของ เพียงเพราะเรามีความคิด มีความรู้ผิดชอบชั่วดี...มีน้ำใจ และ ไมตรีที่ยื่นให้แก่กัน

รึว่า ที่จริงแล้ว เราก็เป็นแค่สิ่งมีชีวิตหนึ่ง ที่ วิ่งวนอยู่ใน ลูป ที่ไม่มีทางออก....หาทาง...หากิน....

หากันจนกว่าจะหมดอายุขัยกันไป

มันคงน่าเศร้า.และว่างเปล่าสิ้นดี..ถ้า เราอยู่บนโลกนี้ และจากไป....

โดยไม่ได้ทำอะไรที่ดี เพื่อใคร รึ อะไรเลย.....อย่าให้ใครเค้าว่าได้ ....

ว่าเราเกิดมาเปลืองพื้นที่หายใจคนอื่นเขา.....