ผีเสื้อตัวนั้นชื่อ - ความรัก
posted on 28 Jan 2012 23:19 by parmer in memoเพื่อนสนิทของผมตอนนี้ชื่อว่า " ร้านหนังสือ "
มันเป็นทั้งเพื่อน พี่ น้อง ที่สามารถ สอน เล่า หรือแม้แต่ อบรมธรรมะ ให้เราได้
และวันนี้ เพื่อนสนิทผม เล่มนึงในนั้น ได้สอนประโยคหนึ่งให้ผม จริงๆแล้วก็สอนไว้เยอะ
แต่มันอาจโดนใจผมมากพอ จึงจำประโยคนี้ได้ดีที่สุด
" ความรักก็เหมือนผีเสื้อ ยิ่งวิ่งไล่มันก็ยิ่งบินหนี แต่เมื่อไหร่ที่เราหยุดวิ่ง และนั่งพัก
มันกลับบินมาเกาะเรา ง่ายๆ เสียอย่างนั้น "
จะว่าไป ผมก็เคยมาแล้วทั้งไล่ตาม และ แม้แต่เป็นผีเสื้อเสียเอง
จึงออกจะทราบดีว่า การวิ่งตามใครหรืออะไรสักอย่าง มันเหนื่อยล้าที่หัวใจ ขนาดไหน
ยิ่งวิ่ง ยิ่งตาม - ยิ่งห่างไกล
แต่ที่แย่ยิ่งกว่าความห่างไกล ... คือการรู้สึก หมดค่าลงของตัวเราเอง
ยิ่งไกล ค่ายิ่งลดลง ทั้งกับผู้วิ่งตาม และ วิ่งหนี
แปลกดีที่ สิ่งดีดีที่เราเรียกว่าความรัก ที่เราถนอมเอาไว้หนักหนา
ถึงเวลาที่เราอยากให้ใครสักคน ... ขนาดเราวิ่งเอาไปให้ถึงที่ คนรับกลับวิ่งหนีเสียอย่างนั้น
เคยมั้ยครับ ? บางทีเราวิ่งไล่ทันมันแล้ว เจ้าผีเสื้อตัวนั้น
แต่อาจเป็นเพราะเราไม่รู้วิธีจับ และ ถนอมมันไว้ให้ดีพอ กว่าจะรู้ตัว ปีกมันก็ช้ำ และซ้ำร้าย
เราอาจทำให้ผีเสื้อตัวนั้น บินต่อไปอีกไม่ได้ เพราะปีกได้รับความเสียหายไปเสียแล้ว
ผมยังคงชอบมองผีเสื้อ - ความรัก
แต่เริ่มเรียนรู้ ว่าการนั่งมองมันอยู่ตรงนี้ หรืออย่างดี ก็หยิบกล้องขึ้นมาบันทึกความทรงจำไว้
ผีเสื้อแสนสวยตัวนั้น ก็จะอยู่ในความทรงจำเราไปเสมอ ... และไม่มีใครต้องเหนื่อย ทั้งคน และ ผีเสื้อ
แต่โชคชะตามักเล่นตลก
เมื่อเราเริ่มชินกับการมีความสุขแค่ได้มอง - มันกลับเลือกที่จะตรงเข้ามาที่เรา
และเลือกจะเกาะ - ตรงกลางหัวใจเสียด้วย
กว่าจะรู้ตัว เราก็ถือสิทธิ์เอาเสียแล้ว
ว่าเราได้เป็นเจ้าของผีเสื้อตัวนั้น
แต่ก็อย่างเคย
ขึ้นชื่อว่า" ผีเสื้อ " แล้ว
ปีกของมันย่อมที่จะบอบบางเกินกว่าที่เราคาดคิดเสมอ
กว่าจะรู้ตัวอีกที มันก็บินจากเราไปไกล ..แสนไกล
เป็นอีกครั้ง
ที่จะจดจำเอาไว้ให้ได้
ว่าผีเสื้อทุกตัวนั้น - ปีก ล้วนบอบบาง
และบางที ผีเสื้อ ที่เลือกจะมาเกาะเราเองนั้น
อาจจะบอบบางไปกว่าผีเสื้อที่บินผ่านเราไป - เีสียด้วยซ้ำ
เพราะที่มันเลือกเกาะเราไว้
อาจเป็นเพราะว่าแท้จริงแล้ว
มันเองก็บินตามหาที่เกาะและพักพิงมานานแสนนาน
ไม่ต่างจากที่เราเคยวิ่งตาม - ก็ได้
ถ้าวันใด เราหรือใคร
มีผีเสื้อที่เรียกว่า - ความรัก
บินมาพักพิงอีกครั้ง
ดูแลมันให้ดี จดจำไว้เสมอ
ว่าปีกมันบอบบางได้มากเพียงไร
แต่ถ้าเราดูแลมันอย่างดี ด้วยความรักเฉกเช่นเดียวกันแล้ว
เจ้าผีเสื้อยังเลือกที่จะบินต่อไป
เมื่อมันหายเหนื่อยและมีที่หมายใหม่เสียแล้ว
สิ่งเดียวที่ควรทำก็คือ ปล่อยมันไปซะ
เพราะบางที - เราอาจดีไม่พอ
ให้ผีเสื้อตัวนี้ พักพิง และพึ่งพาได้
ก็คงถึงเวลา
ที่จะหาความสุขจากการมองมันบินออกไป - อีกครั้ง
ถ้าเพียงจะหยิบกล้องทัน เก็บภาพความทรงจำดีดี
ไว้เป็นที่ระลึกตลอดไป - ก็คงพอ
ว่าครั้งนึง
เราต่างเคยเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน
ในเวลาที่
เราเองเคยหยุดวิ่ง - ผีเสื้อตัวนั้นเคยหยุดบิน
และเราสองสิ่งนั้น
" เคยหากันจนเจอ "
ก่อนที่ผีเสื้อจะออกบิน และตัวเราจะหยุดนิ่ง - อีกครั้ง
...............................................................
แด่ - ผีเสื้อตัวนั้น